(a. s. fuzûl’den.) : 1) boşuna, yersiz, lüzumsuz; haksız. 2) boşboğaz, lüzumsuz işlerle uğraşan; kendisine düşmiyen sözler söy-liyen. 3) i. erkek adı.

(a. h. i.) : XVI. Asırda yaşamış en büyük Türk şâirlerinden biridir. Çağatay edebiyatı da dâhil olmak üzere, Türk edebiyatının birçok sahalarında kuvvetli te’sir ve nüfuz sahibi olan büyük şâir, Azerî-Osmanlı edebiyatının kurucularındandır. Türkçe, Arapça, Farsça, manzum ve mensur bir çok eserler vücûda getirmiştir. Bunlar arasında “Leyli ve Mecnûn” mesnevisi çok meşhurdur. 1555 yılında Bağdat’ta ölmüştür.

اَلْفُضُولِيُّ [el-fudûliyy] (fâ’nın zammıyla) Dâ’imâ 'abes ve mâ-lâ-ya’nîye müştagil olan boşboğaz kimseye denir; yukâlu: هُوَ فُضُولِيٌّ أَيْ مُشْتَغِلٌ بِمَا لَا يَعْنِيهِ Şârihin beyânına göre فُضُولٌ [fudûl] فَضْلٌ [fadl]ın cem’idir ki burada hadd ve vazîfeden zâ’id kavl ve fi’l demektir, ba’dehu cem’i müfred mevki’inde isti’mâl edip lafzına nisbetle فُضُولِيٌّ [fudûliyy] dediler. İntehâ. Ve فُضُولِيٌّ [fudûliyy] Terziye denir خَيَّاطٌ [hayyât] ma’nâsına.

a. (fem. فضولیە) 1. Pertaining to excesses; a poetical pseudonym. 2. Unjust.