(a. s. fahş’dan.) : 1) mübalâğalı, taşkın, aşırı. 2) büyük, iri. 3) ahlâksız, ahlâka aykırı; çirkin, pek kötü. Kavl-i fahiş : çirkin söz. Hatâ-yi fahiş : pek kötü yanlış. 4) insafsızca. 5) tamahkâr, pinti, kısmık [adam].

sıf. ar. s: fâhişe, [fuhş’dan if. — Arabîde tezkîr ve te’nîsi birdir.] 1. Ahlâka mugâyir, edeb ve terbiyeye münâfî: kavl-i fâhiş; hareket-i fâhişe. n. 2. Büsbütün yolsuz, hadd-i itidâli tecâvüz eden, ifrât derecede çirkin ve lâyıksız: galat-ı fâhiş; hatî’ât-ı fâhişe. 3. Mübâlağalı, bî-insâfâne: fâhiş fiyat; gabn-i fâhiş. Ba: غبن gabn.

اَلْفَاحِشُ [el-fâhiş] Be-gâyet bahîl ve nâkese ıtlâk olunur; yukâlu: رَجُلٌ فَاحِشٌ أَيْ بَخِيلٌ جِدًّا Ve kesîr ve gâlib olan şey’e ıtlâk olunur. Kâle’ş-şârih ve minhu hadîsu ba’zihim ve kad su’ile 'an demi’l-berâgisi fe-kâle: hإِنْ لَمْ يَكُنْ فَاحِشًا فَلاَ بَأْسَh أَيْ كَثِيرًا غَالِبًا

a. (fem. فاحشە, pl. fem. فواحش) 1. Excessive. 2. Obscene.