iz. ar. 1. İktifâ, kifâyet, lüzûmu miktarına mâlik olup ziyâde istememe: tama‘kâr adam gınâ bilmez; kanâat sâhibi gınâ hâsıl edince ziyâdesini arzu etmez. 2. Zenginlik, mâldârlık, servet ü sâmân: erbâb-ı gınâdan. 3. mc. tr. Usanç, bıkma: artık bu yemekten gınâ geldi; bu adamın her vakit kendinden bahs ederek söylediği sözler gınâ verdi.

اَلْغَنَا [el-ganâ] (عَصَا [‘asâ] vezninde) مَغْنَى [magnâ] gibi مَئِنَّةٌ [me’innet] ma’nâsınadır ki bir nesnenin mevzi’-i kifâyetinden 'ibârettir, yukâlu: مَكَانُ كَذَا غَنًا مِنْ فُلَانٍ وَمَغْنًى مِنْهُ أَيْ مَئِنَّةٌ مِنْهُ

vn. & s. 1. A being rich; wealth. 2. A being content. 3. T. Satiety.

a. fem. of اغن 1. (A woman) who speaks with a nasal twang. 2. Resounding with the hum of bees, etc., or with the murmur of wind. 3. Busy, humming (town or village). 4. Nasal (letter ن).

vn. & s. For غنی, q. v.

s. (pl. اغنیە) 1. Song, singing. 2. A song; a canticle.