(a. s. gurbet ve garâbet’den. c. : gurabâ) : 1) kimsesiz, zavallı. 2) gurbette, kendi memleketinin dışında buluttan, yabancı. 3) tuhaf, şaşılacak, bambaşka. 4) dokunaklı.

sıf. ar. s: garîbe. [gurbet, garâbet’den sıfs.] 1. Yabancı, yabancı yerde bulunan, gurbette yaşayan: ben burada garîbim. 2. Kimsesiz, zavallı, bîçâre: şu garîbe acıyın; garîbe bir kadındır. 3. Alışılan tarz ve sûrette olmamakla tuhaf görünen, acîb, bambaşka: garîb iş; garîb bir hayvan. 4. Müessir ve müellim: şu kuş garîb garîb ötüyor. ≡ iz. ar. cm: gurebâ’. yabancı, kimsesiz ve fakir adam: garîblerin imdâdına yetişmek; gurebâya iâne etmek; gurebâ hastahânesi.

اَلْغَارِبُ [el-gârib] (râ’nın kesriyle) Devenin iki küreğinin mâ-beynine denir ki yağrını ta’bîr olunur, كَاهِلٌ [kâhil] ma’nâsına; 'alâ-kavlin devenin hörgücüyle boynu aralığına denir ki ra’y vaktinde yularını râkibi oraya ilkâ eder. Cem’i غَوَارِبُ [gavârib] gelir, ism olduğu için; ve kavluhum: “حَبْلُكِ عَلَى غَارِبِكِ” أَيِ اذْهَبِي حَيْثُ شِئْتِ Ya’nî “Ey hatun, dilediğin yere git.” Kâle fi’n-Nihâye: وَفِي كِنَايَاتِ الطَّلاَقِ حَبْلُكِ عَلَى غَارِبِكِ أَيْ أَنْتِ مُرْسَلَةٌ مُطَلَّقَةٌ غَيْرُ مَمْسُوكَةٍ وَلاَ مُمَسَّكَةٍ بِعَقْدِ النِّكَاحِ Lâkin ta’bîr-i mezbûr kinâyenin kısm-ı sânîsinden olmakla niyyete mevkûftur, niteki kütüb-i fıkhiyyede mebsûttur. Ve غَوَارِبُالْمَالِ [gavâribu’l-mâl] E’âlî-i emvâc-ı bahrdan 'ibârettir, غَوَارِبُ [gavârib] ile teşbîh olunmuştur.

a. (fem. غریبە) 1. (pl. غربا) A stranger, a man away from home. 2. Strange, curious, surprising. 3. T. Poor, needy.