اَلْغُرَّةُ [el-gurret] (gayn’ın zammıyla) At kısmının cephesinde olan beyâza denir ki sabâhu’l-hayr ta’bîr olunur. Ve köleye ve câriyeye denir, 'abd ve emet ma’nâsına. Kâle’ş-şârih ve fi’n-Nihâye: أَنَّهُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ hجَعَلَ فِي الْجَنِينِ غُرَّةً عَبْدًا أَوْ أَمَةًh Mukaddemâ beyâz köleye ve câriyeye ıtlâk olunup ba’dehu ta’mîm olundu. Ve ‘inde’l-fukahâ’ bu şart değildir, semeni nısf-ı 'uşr-ı diyete bâlig olan 'abd ve emet olmaktır. Ve غُرَّةُ الشَّهْرِ [gurretu’ş-şehr] Ayın leyle-i istihlâli ya’nî ibtidâ gecesine ve gününe ıtlâk olunur. Ve غُرَّةُ الْهِلاَلِ [gurretu’l-hilâl] Yeni ayın tal’atından ‘ibârettir. Ve غُرَّةُ الْأَسْنَانِ [gurretu’l-esnân] Dişlerin ibtidâ parlayan beyâz yeridir ki ağız açıldıkta ibtidâ nümâyân olur. Ve غُرَّةُ الْمَتَاعِ [gurretu’l-metâ’] Emti’ânın hıyârı ya’nî güzîde ve fâhirine ıtlâk olunur. Ve غُرَّةُ الْقَوْمِ [gurretu’l-kavm] Bir cemâ’atin 'azîz ve şerîf ve zî-şânından 'ibârettir. Ve غُرَّةُ الْكَرْمِ [gurretu’l-kerm] Asmanın sür’at-ı büsûku ya’nî çabuk uzayıp süren filizinden 'ibârettir. Ve غُرَّةُ الرَّجُلِ [gurretu’r-recul] Kişinin vechinden ‘ibârettir. Ve غُرَّةٌ [gurret] Mutlakan bir şey’in en evvel nümâyân olan yerine ıtlâk olunur, meselâ غُرَّةُ الضَّوْءِ [gurretu’d-dav’] ziyânın ibtidâ nümâyân olanı ve غُرَّةُ الصُّبْحِ [gurretu’s-subh] sabâhın ibtidâ zâhir olan rûşenliğinden 'ibârettir. Ve غُرَّةُ الْإِسْلاَمِ [gurretu’l-islâm] Sadr-ı İslâm’dan 'ibârettir. Ve غُرَّةُ [gurret] Medîne’de Benû 'Amr b. 'Avf cemâ’âtine mahsûs bir kal’anın ismidir; yerine Mescid-i kubâ minâresi binâ kılındı.