اَلْعَنَانُ [el-'anân] ('ayn’ın fethi ve nûn’un tahfîfiyle) Bulut, sehâb ma’nâsına.

اَلْعِنَانُ [el-'inân] ('ayn’ın kesriyle) Uyan çılbırı ki at rahtındandır.

اَلْعَنَّانُ [el-'annân] (شَدَّادٌ [şeddâd] vezninde) Hayr ve menfa’at husûsunda batâ’et üzere olan adama denir; yukâlu: هُوَ عَنَّانٌ عَنِ الْخَيْرِ أَيْ بَطِيءٌ مِنْهُ

s. (pl. عنن اعنە،) A rein, the reins of a bridle.

اَلْعِنَانُ [el-'inân] (كِتَابٌ [kitâb] vezninde) Bu dahi ma’nâ-yı evvelden ismdir عَنَنٌ ['anen] gibi ki bir nesne bir adamın önüne arkurudan gerilmeğe denir. Ve at geminin dizginine denir; cem’i أَعِنَّةٌ [e’innet]tir ve عُنُنٌ ['unun]dur zammeteynle; atın gem gibi ağzına girmeyip iki tarafında arkuru mu’teriz olduğu için; yukâlu: جَعَلَ اللِّجَامَ عِنَانًا وَهُوَ السَّيْرُ الَّذِي تُمْسَكُ بِهِ الدَّابَّةُVe tekûlu’l-'Arab: رَجُلٌ طَرِفُ الْعِنَانِ أَيْ خَفِيفٌ Ya’nî “Cüst ve çâlâktır.” Burada طَرِفٌ [tarif] كَتِفٌ [ketif] veznindedir ki bir kimsenin sohbetinde sâbit olmayan adama denir. Ve عِنَانٌ ['inân] مُفَاعَلَةٌ [mufâ’alet]ten masdar olur, mu’âraza ma’nâsına; yukâlu: عَانَهُ عِنَانًا وَمُعَانَةً إِذَا عَارَضَهُ Ve شَرِكَةُ الْعِنَانِ [şeriketu’l-'inân] Şol şerikete ıtlâk olunur ki iki adam bir mahsûs mâlda müşterek olup sâ’ir mâllarında müşterek olmayalar, gûyâ ki o mâl önlerine arkuru gelmekle iştirâ ve 'akd-i şeriket eylediler, 'alâ-kavlin bir kimse bir mâla müşterî iken onun önüne gerilip bunda beni dahi şerîk eyle demekle 'akd olunan şeriketten 'ibârettir. Ve bu sûret müşterî-i mezbûr mâl-ı merkûma kesb-i istihkâk eylemezden mukaddem olur. Ve ba’zılar dedi ki şeriket-i ‘inân şerikette berâber olmaktan ‘ibârettir, ya’nî iki tarafın sermâyesi müsâvî olmaktır ki o meydâna ne mikdâr akçe vaz’ eylemiş ise dîgeri dahi o kadar vaz’ eylemek vechiyle ma’kûd olan şeriket olur. Ve bu, عِنَانٌ ['inân]-ı feresten me’hûzdur, zîrâ dizginin iki tâkı dahi besberâber olur; yukâlu: بَيْنَهُمَا شَرِكَةُ عِنَانٍ وَهِيَ أَنْ يَكُونَ فِي شَيْءٍ خَاصٍّ دُونَ سَائِرِ مَالِهِمَا أَوْ هُوَ أَنْ يُعَارِضَ رَجُلًا فِي الشِّرَاءِ فَيَقُولَ أَشْرِكْنِي مَعَكَ وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ يَسْتَوْجِبَ الْغَلَقُ أَوْ هُوَ أَنْ يَكُونَا سَوَاءً فِي الشَّرِكَةِ Mollâ husrev Durer’de sâ’irden ahsen ta’rîf ve beyân eylemiştir, fe’lyurâca’. Ve عِنَانٌ ['inân] İnsânın sırtında bel tarafında uzun damara denir, iki tarafında olana عِنَانَا الْمَتْنِ [‘inâne’l-metn] denir. Ve bir mevzi’ ve bir hatun ismidir.

اَلْعَنَانُ [el-'anân] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) Buluta denir yâhûd suyu var iken yağdırmayan buluta denir; müfredi عَنَانَةٌ ['anânet]tir, havâda i’tirâzına mebnîdir; yukâlu: ظَهَرَتْ فِي السَّمَاءِ عَنَانٌ أَيْ سَحَابٌ أَوْ هِيَ الَّتِي تُمْسِكُ الْمَاءَ Ve Benû 'Âmir diyârında bir vâdî ismidir, üst tarafı Benû Ca’de’nin ve aşağı tarafı Benû kuşeyr’in yurtlarıdır. Ve Ebû 'Anân ve hafs b. 'Anân tâbi’îlerdir. Mü’ellif عَنَانِيَّةٌ ['Anâniyyet] dedikleri tâ’ife-i Yehûdun zikrinden sükût eyledi ve bu Misbâh-ı Munîr’de meşrûhtur.

(a. i. c. : einne) : 1) dizgin. 2) idare etme, yürütme. Ircâ-yi inan : dizgini boşatma, salıverme, atı hızla koşturma.

(a. i. : anâne’nin c.) : bulutlar.

iz. ar. cm: e‘inne. 1. Dizgin; ارخاى عنان ایتمك irhâ-yı inân etmek = dizgini gevşetmek, koyuvermek, hayvanı koşturmak; عطف عنان atf-ı inân, ارجاع عنان ایتمك ircâ‘-ı inân etmek = dizgini çevirmek, başka bir tarafa döndürmek, saptırmak. 2. mc. İdâre, temşiye: inân-ı idâre; inân-ı ihtiyar elinden gitti.

s. (n. u. عنانە) Clouds.