(a. i. alâmet’in c.) : izler, nişanlar, (bkz. : alâim).

(a. i. c. : alâmât, alâim) : 1) işaret, iz, nişan, belge. 2) s. kocaman, iri.

is. ar. cm: alâmât, alâim. 1. Nişân, işâret, bilgilik: müşterek sürülerde herkesin hayvanâtı alâmetlerinden belli olur; hudutta alâmet rekz ederler; o madalya mücerred ashâbına bir alâmet-i iftihâr olmak için verilir; tâ sabâvetinde alâîm-i zekâ, yüzünde nümâyân idi. 2. Eser, iz, emâre: oranın ordugâh bulunmuş olduğuna hiçbir alâmet görmedik; Ninova ve Bâbil şehirlerinin, âkıbet alâmetleri zâhire çıkarıldı: hırsızın hâriçten girmiş olduğunu gösterir birçok alâmetlere destres olduk; o ihtiyarlıkta dahi alâmet-i hüsn ü ân yüzünde nümâyân idi. 3. Remz, işâret: zeytin ağacı dalı eskiden beri alâmet-i sulh ve silm ittihâz olunagelmiştir.

اَلْعَلَامَةُ [el-'allâmet] (سَحَابَةٌ [sehâbet] vezninde) ve اَلْأُعْلُومَةُ [el-u’lûmet] (أُضْحُوكَةٌ [udhûket] vezninde) Nişâne ma’nâsınadır; عَلَامَةٌ ['alâmet]in cem’i عَلَامٌ ['alâm]dır, hâ’sız; yukâlu: بِهِ عَلَامَةُ الْخَيْرِ وَأُعْلُومَتُهُ أَيْ سِمَتُهُ Ve عَلَامَةٌ ['alâmet] İki arz beyninde olan fasl ve sınıra denir. Ve yollarda nişân için mansûb olan mîl ve menâra denir ki semt ve maksad onunla ma’lûm olur.

s. (pl. علائم، علام، علامات) 1. A sign, mark; a symbol; a trace; a characteristic; a symptom; a cypher; a device. 2. T. A wonder, a miracle; a phenomenon.