اَلْعَبَّادُ [el-'Abbâd] ('ayn’ın fethi ve bâ’nın teşdîdiyle) Perâkende kabîlelerdir, 'Arab tâ’ifelerinden ki hîre nâm yerde Nasrânî olmuşlardı. Ve onlara nisbet عَبَادِيٌّ ['Abâdiyy]dir. Ve kîle: قِيلَ لِعَبَادِيٍّ أَيُّ حِمَارَيْكَ شَرٌّ فَقَالَ هَذَا ثُمَّ هَذَا Gûyâ ki bu kelâm re’îs-i kabîle ile hımâr-ı hakîkî beyninde terdîd olunmuş ola. Ve sâhib-i kâmûsعِبَادٌ ['ibâd] 'ayn’ın kesriyledir, Cevherî fethledir dediği galattır demiştir, da’vâ-yı bilâ-delîl etmiştir.

اَلْعِبَادُ [el-'ibâd] ('ayn’ın kesriyle) kezâlik عَبْدٌ ['abd]in cem’i. Ve عِبَادٌ ['ibâd] Bârî ta’âlânın ﴿فَادْخُلِي فِي عِبَادِي﴾ (الفجر 29) dediği kavlinde bölük ma’nâsınadır, حِزْبٌ [hizb] gibi.

اَلْعِبَادُ [el-'İbâd] ('ayn’ın kesriyle) ‘Arabdan bir niçe kabâ’il-i müteferrikadır ki hîre nâm mahalde Nasrâniyyet üzere ittifâk ve ictimâ’ eylediler. Bunda 'ayn’ın fethi galattır. Cevherî vehmine mebnî fethle takyîd eylemiştir.

s. pl. of عاید, q. v.

a. 1. Habitually or zealously devoted to service or worship. 2. A name of men.

herkes alsın diye pek ucuz satılan şey hakkında îrâd olunur: yirmi paraya ibâdullah!

iz. cm. ar. fd: abd. ba: عبد abd.

(a. i. abd’in c.) : 1) kullar. 2) e. çok bol, bereketli.

Allah’ın kulları, insanlar, nev‘-i beşer.

s. pl. of عبد 1. Servants. 2. Worshippers. 3. Name of a confederation of Arab Christians in the neighborhood of Hira about the 7th century.