sıf. 1. İçine şeyler konup veya toplanıp boş olmayan, memlû, mâlî, meşhûn: dolu şişe, sandık, havuz. 2. Bir kap vesâire içine birikip toplanmış olan: bu dolapta kitap doludur; gölde balık, bu dağda av kuşları doludur. 3. Çok, kesretli, mübâh: bu dağda dolu kiraz vardır; Necid’de cins kısraklar doludur. 4. İçi boş olmayan, som. 5. Fişenk ve barutu konup atılmaya hazırlanmış esliha-i nâriye (ateşli silahlar): dolu tüfenk, top.

sıf. i. ar. z. atvel. ba. اطول atvel.

sıf. ar. s: tûliye. 1. Boy ve uzunluğa mensûb ve müteallik: [tûlânî daha müsta‘meldir.] 2. c. Kürre-i arzın şarktan garba doğru olan mikyâsına mensûb ve müteallik: memâlikin derecât-ı tûliyesini tayîn etmek.

اَلطُّولَى [et-tûlâ] (tâ’nın zammı ve meddi ve elifin kasrıyla) أَطْوَلُ [atvel]in mü’ennesi.