Mü’ellifin Basâ’ir’de beyânına göre طَبَقٌ [tabak] ve طَبَقَةٌ [tabekat] bir nesnenin muvâfıkı olan kapağa ve pûşîdesine mevzû’ olup ve bi’t-teşbîh alt kata muvâfık gelen üst kata ve yüksek rütbeye ve dereceye ıtlâk olunur. Ve cem’inde أَطْبَاقٌ [atbâk] ve طِبَاقٌ [tibâk] denir. İntehâ. Ve طَبَقَةُ [tabekat] 'Arabdan bir 'âkıle hatun ismidir ki onu Şenn nâm bir 'âkıl ve dânâ kimse tezevvüc eyledi; “وَافَقَ شَنٌّ طَبَقَةَ” meseli ondan neş’et eylemiştir. Mütercim der ki bu meselin tafsîli Mustaksa’l-Emsâl nâm kitâbda mebsûttur. Ve 'inde’l-ba’z bir kavmin bir kırbası var idi, isti’mâl ederek ona bir kapak düzdüler. Ve kapak be-gâyet uygun gelmekle “وَافَقَ شَنٌّ طَبَقَةَ” dediler. Yâhûd طَبَقَةُ [tabekat] İyâd kabîlesinden bir cengâver bahâdır cemâ’at idi, dâ’imâ nâsa musallıt ve şer-gîr olup bir kabîle onlara mukâvemet edemezler idi. Lâkin Şenn kabîlesi dahi nâmdâr pehlivânân olmakla طَبَقَةُ [tabakat] kabîlesini şeb-hûn edip onlardan sâ’irlerin dâd ve intikâmını ahz etmeleriyle mesel-i mezbûru îrâd eylediler. Bir nesne bir âher şey’e pek münâsib ve çesbân geldikte îrâd olunur.

اَلطَّبِقَةُ [et-tabikat] (فَرِحَةٌ [ferihat] vezninde) Zikr olunan طَبْقٌ [tabk] lafzından me’hûzdur ki el yana yapışık olmak ma’nâsınadır, niteki zikr olundu. Pes طَبِقَةٌ [tabikat] yana yapışık ele denir ki halkî öylece olur, aslâ ayrılıp kımıldayamaz; yukâlu: يَدٌ طَبِقَةٌ أَيْ لاَزِقَةٌ بِالْجَنْبِ

اَلطَّبَقَةُ [et-tabekat] (fethateynle) Koyun sürüsü ba’zı ba’zı ardınca doğurmak; yukâlu: وَلَدَتْهَا طَبَقًا وَطَبَقَةً

طَبَقَةٌ [tabekat] (fethateynle) İyâd nâm bir kabîlenin içinden bir cemâ’atın ismidir. Ve 'Arabların “وَافَقَ شَنٌّ طَبَقَهْ” dediklerin tefsîr edip İbnu’s-Sikkît eyitti: شَنٌّ [Şenn] bir kabîlenin babası adıdır ki o Şenn b. 'Abdulkays’tır. Ve طَبَقٌ [tabak] İyâd kabîlesinden bir cemâ’attir, nitekim mürûr etti. Ve Şenn kabîlesi şedîd kabîle olup kimse onlarla mukâvemet edemeyicek طَبَقَةٌ [tabekat] cemâ’ati onlara râst gelip mukâvemet ettiklerinde “وَافَقَ شَنٌّ طَبَقَهْ وَافَقَهُ فَاعْتَنَقَهْ” dediler. Ve إِعْتِنَاقٌ [i’tinâk] 'ayn-ı mühmele ile birbirinin boynuna sarmaşmaktır.