i. [takmak’tan] 1. Birlikte kullanılıp hepsi beraber bir tertip teşkil eden ve ancak birlikte kullanılırsa işe yarayabilen şeyler, âlat ve edevât, malzeme: cerrâh, bahçıvan takımı; çay takımı; yatak takımı; at takımı; yolcu takımı; çubuk takımı = çubuğun başına konan kehribâ vesâireden müzeyyen ağırlık; tesbîh takımı = imâme. 2. Cümlesi birlikte bir iş gören adamlar, avene, rüfekâ, hey’et, kumpanya: orta oyunu takımı; canbaz takımı; o kendi takımıyla geldi. 3. Zümre, sınıf, gürûh, fevc, cemâat: hayvânât birkaç takıma münkasımdır; takım takım müretteptirler. 4. Miktar, kısım, bölük, ba‘z: bir takım adamlar; bir takım eşyâ; birtakım sözler. 5. Takılacak şey, süs için takılan mücevherât vesâire: bu kadının mükemmel takımı vardır; o kendi takımını bozdu, kira ile kaldırıp takıyor. 6. Kehribâ vesâireden sigaralık: bu takım pek güzel. 7. bh. Bir donanma veya filoyu terkîb eden sefâin (gemiler). 8. bh. Gemi teknesinin techîzâtı.

s. 1. Any thing or set of things, that may be affixed, or appended to anything. 2. A mouthpiece of amber to a tobacco-pipe. 3. A set, lot, number of any thing or things. 4. A squad of men. 5. A boat’s crew.