(a. s. dahâmet’den. c. : dı-hâm) : iri, kalın.

(a. s.) : iri. (bkz : dahm).

اَلضَّخْمُ [ed-dahm] (dâd’ın fethi ve hâ-yı mu’cemenin sükûnuyla) ve اَلضَّخَمُ [ed-daham] (fethateynle) ve اَلْأَضْخَمُ [el-adham] (أَحْمَدُ [ahmed] vezninde ve mîm’in teşdîdiyle câ’izdir. Şârihin beyânına göre teşdîd hâlet-i vakfta eş’âra mahsûstur, zîrâ ba’zı 'Arab mâ-kabli müteharrik olan harf üzere vakf eyledikte onu müşedded eder) ve اَلضُّخَامُ [ed-duhâm] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) İri ve kaba ve 'azîm olan şey’e denir, 'alâ-kavlin 'azîmü’l-cirm kesîrü’l-lahm olan insân ve hayvâna denir; yukâlu: هُوَ ضَخْمٌ وَضَخَمٌ وَأَضْخَمُ وَأَضْخَمُّ وَضُخَامٌ أَيْ عَظِيمٌ أَوْ عَظِيمُ الْجِرْمِ كَثِيرُ اللَّحْمِ Şârih der ki bunlar bi’l-cümle vasftır. Ve vezn-i evvelin cem’i ضَخْمَاتٌ [dahmât] gelir, kezâlik hâ’nın sükûnuyla, zîrâ sıfattır, 'ayn’ın tahrîki isme mahsûstur. İntehâ.

اَلضَّخْمُ [ed-dahm] (dâd’ın fethi ve hâ-yı mu’cemenin sükûnuyla) ve اَلضَّخَمُ [ed-daham] (fethateynle) ve اَلْأَضْخَمُ [el-adham] (أَحْمَدُ [ahmed] vezninde ve mîm’in teşdîdiyle câ’izdir. Şârihin beyânına göre teşdîd hâlet-i vakfta eş’âra mahsûstur, zîrâ ba’zı 'Arab mâ-kabli müteharrik olan harf üzere vakf eyledikte onu müşedded eder) ve اَلضُّخَامُ [ed-duhâm] (غُرَابٌ [gurâb] vezninde) İri ve kaba ve 'azîm olan şey’e denir, 'alâ-kavlin 'azîmü’l-cirm kesîrü’l-lahm olan insân ve hayvâna denir; yukâlu: هُوَ ضَخْمٌ وَضَخَمٌ وَأَضْخَمُ وَأَضْخَمُّ وَضُخَامٌ أَيْ عَظِيمٌ أَوْ عَظِيمُ الْجِرْمِ كَثِيرُ اللَّحْمِ Şârih der ki bunlar bi’l-cümle vasftır. Ve vezn-i evvelin cem’i ضَخْمَاتٌ [dahmât] gelir, kezâlik hâ’nın sükûnuyla, zîrâ sıfattır, 'ayn’ın tahrîki isme mahsûstur. İntehâ.

a. (fem. ضخمە, pl. ضخام) Big, large.

vn. & s. As ضخامت, q. v.

اَلضَّخْمُ [ed-dahm] (dâd’ın fethi ve hâ’nın sükûnuyla) Her nesnenin fermûdesi.

اَلضِّخَمُ [ed-diham] (dâd’ın [kesri] ve hâ’nın fethiyle) Bi-ma’nâhu; tekûlu: ضَخُمَ ضَخَامَةً وَضِخَمًا مِنَ الْبَابِ الْخَامِسِ مِثْلُ عِوَجٍ