اَلصِّيرُ [es-sîr] (sâd’ın kesri ve meddiyle) Bir nesne tahsîl olmağa karîb olmak; yukâlu: فُلَانٌ عَلَى صِيرِ أَمْرٍ إِذَا كَانَ عَلَى إِشْرَافٍ مِنْ قَضَائِهِ Ya’nî itmâmı üzere olsa. Ve صِيرٌ [sîr] Kezâlik صِحْنَاةٌ [sihnât]a derler ve صِحْنَاةٌ [sihnât] sâd’ın kesri ve hâ-i mühmelenin sükûnuyla bir nev’ ta’âmdır balıktan ederler. Ve hadîs-i şerîfte vâki’ olmuştur ki Sâlim b. ‘Abdullâh yanından bir kimse mürûr etti ki onun katında صِيرٌ [sîr] var idi. Sâlim mezbûr صِيرٌ [sîr]dan tadıp bunu nice bey’ edersin dedi. Ve erbâb-ı hadîs صِيرٌ [sîr]i bu hadîste zikr olunan ta’âmla tefsîr etti. Ve صِيرٌ [sîr] Kapı yarığına dahi derler, şakku’l-bâb ma’nâsına. Ve fi’l-hadîsi: “مَنْ نَظَرَ مِنْ صِيرِ بَابٍ فَفُقِئَتْ عَيْنُهُ فَهِيَ هَدَرٌ” Ve bu hadîs-i şerîfte صِيرٌ [sîr] şakk ma’nâsıyla tefsîr olunmuştur. Ve Ebû 'Ubeyd eyitti: Bu kelimeyi bu ma’nâya ancak bu hadîste işittim.