(a. i.) : (bkz. : safvet).

(a. i. vasf’dan. c. : sıfat) : 1) hal, keyfiyet, suret, şekil, varlık, (bkz. : vasf).

is. ar. cm: sıfât. [وصف vasf’dan ale’lkâide misâlin fâ‘el fiili olan “و vav”ın hazfi ve “ة te” ilâvesiyle, sıfat] 1. Bir şahıs veya şeyin ârızî hâli, sûret: fazîlet insana yakışır sıfatların en memdûhudur; bir şeyi sıfât-ı mahsûsasıyla tarif etmek iktizâ eder; rahman sıfâtullahtandır, sıfât-ı ilâhiyyedendir. 2. İnsanın bir fiil ve harekette bulunmaya salâhiyet kazanmak için takındığı hâl ve keyfiyet veya unvan: siz bana bu sözü ne sıfatla söylüyorsunuz? Peder sıfatıyla mı yoksa âmir sıfatıyla mı? 3. Av. Tr. Surat, çehre, beniz, zâhirî ve hâricî görünüş: onun ne adam olduğu sıfatından bellidir; sıfatına baksanız a!. 4. D. [sarf ve nahivde] bi-nefsihî kâim olmayıp bir şahıs veya şeye ârız olan bir hâl ve keyfiyete delâlet eden kelime: ak, kara, büyük, küçük, ağır, hafif, âlim, câhil kelimeleri sıfattırlar. [tavsîf olunan ism-i zâta da nahivde “mevsûf” derler.] Sıfatla mevsûf arasında mutâbakat şarttır.

اَلصِّفْتِيتُ [es-siftît] (fâ’yla حِلْتِيتٌ [hiltît] vezninde) ve اَلصِّفْتَاتُ [es-siftât] (sâd’ın kesri ve fâ’nın sükûnuyla) ve اَلصِّفِتُّ [es-sifitt] (فِلِزٌّ [filizz] vezninde) ve اَلصِّفِتَّانُ [es-sifittân] (طِرِمَّاحٌ [tirimmâh] vezninde) ve اَلصِّفِّتَانِ [es-siffitân] (fâ’nın teşdîdiyle صِلِّيَانُ [silliyân] vezninde) Dızman ve cesîm ve şedîd olan kişiye denir, 'alâ-kavlin etine dolu, sıkı ve tıknaz yâhûd vücûdu kavî olup lâkin endâmı yakışıksız künde-beden kimseye denir, ve 'alâ-re’yin فِلِزٌّ [filizz] vezninde kuvvet ve şecâ’ati sebebiyle herkese gâlib olan adama denir.

s. (pl. صفات) 1. A property; quality; attribute. 2. An adjective.