(a. s. sihhat’den. c. : sihâh) : 1) gerçek, doğru. 2) hâlis, kusursuz, ayıpsız. Efkâr-ı sahiha : gerçek fikirler. 3) ed. lafzî ve manevî nakîselerden ârî üslûp. 4) a. gr. kelimenin ana harfleri (hurûf-ı asliye). 1) hemze (başta "elif", orta veya sonda hamzeden; tazîf (iki aynî harf yanyana geldiği zaman yalnız biri yazılıp üzeri şeddelenmek) den; harfli illet (değişmeyi kabul eden "ve", “ye” ile bunlardan kalbolunan “elif”) den salim bulunursa kelime sahihtir. Meselâ : şerk, şâkir "şükr", ma’kul "akl", efdal "fazi", mezâhib “mezheb” gibi.

اَلصَّخُّ [es-sahh] (sâd’ın fethi ve hâ’nın teşdîdiyle) Bir katı ve pek nesneyi bir mücevvef olmayıp musmet olan şey’e vurmak ma’nâsınadır; meselâ taş ve demir ve değnek makûlesini bir kayaya vurmak gibi; yukâlu: صَخَّ الْحَدِيدَ عَلَى الصَّخْرَةِ صَخًّا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا ضَرَبَهُ بِهَا Ve صَخٌّ [sahh] ve صَخِيخٌ [sahîh] Vech-i mezkûr üzere vurulan kaya seslenmek ma’nâsınadır; yukâlu: صَخَّتِ الصَّخْرَةَ صَخًّا وَصَخِيخًا إِذَا صَاتَتْ حِينَ قُرِعَتْ بِالشَّيْءِ الصُّلْبِ Ve صَبْخَةٌ [sabhat] (hâ’yla) Ondan ismdir ki kayanın âvâzından hikâyedir, lisânımızda takırtı ta’bîr olunur; tekûlu: سَمِعْتُ لِلصَّخْرَةِ الْمَقْرُوعَةِ صَخَّةً أَيْ صَوْتًا Ve صَخٌّ [sahh] ve صَخِيخٌ [sahîh] Karga, devenin yağrını burnuyla dürtüştürmek ma’nâsınadır ki kekmek ta’bîr olunur; yukâlu: صَخَّ الْغُرَابُ إِذَا طَعَنَ دَبْرَةَ الْبَعِيرِ

اَلصَّحِيحُ [es-sahîh] ve اَلصَّحَاحُ [es-sahâh] (جَبَانٌ [cebân] vezninde) Ondan sıfatlardır. صَحِيحٌ [sahîh] ve صَحَاحٌ [sahâh]ın cem’leri صِحَاحٌ [sihâh] gelir, sâd’ın kesriyle Ve صَحِيحٌ [sahîh] cem’i أَصِحَّاءُ [asihhâ’] gelir, أَطِبَّاءُ [etibbâ’] gibi ve صَحَائِحُ [sahâ’ih] gelir ve صَفَائِحُ [safâ’ih] gibi.

a. (fem. صحیحە) 1. (pl. صحاح اصحا،) Sound, healthy, well. 2. (pl. صحاح) Valid, good, perfect. 3. True, accurate, correct.