(f. i.) : 1) naz ve edâ. 2) göze ve gönüle hoş görünen hal. 3) s. ferahlı, sevinçli. 4) Rendir. 5) s. bayındır, (bkz. : ma’mûr).

(a. i. c. : eşnân) : şaraba su karıştırma.

sıf. 1. Sevinmiş, sevinçli, mesrûr, memnûn, güler yüzlü: şen adam. 2. Meskûn, ma‘mûr, umrânı yerinde, işlenmiş: şen memleket. 3. Ferâh, müferrah, rûşen: şen mahall.

a. 1. Joyous, jocund. 2. Cheerful. 3. Alive with inhabitants, cultivated.

s. (pl. اشنان) An old water-skin.

شَنٌّ [Şenn] (şîn’in fethi ve nûn’un teşdîdiyle) Bir kabîlenin babası adıdır 'Abdulkays’tan ki o Şenn b. Efsâ b. Abdulkays’tır ki cedd-i a’lâları Nizâr’dır. Ve A’ver-i Şennî nâm kimse onlardandır. Ve fi’l-meseli: “وَافَقَ شَنٌّ طَبَقَةً” Ve طَبَقَةٌ [tabakat] fethateynle bir kabîlenin ismidir. Ve meselin aslı budur ki شَنٌّ [Şenn] kabîlesi gâyet şedîd kabîle olmağın kimse ona mukâvim olmazdı;طَبَقَةٌ [tabakat] kabîlesi onlara mukâvemet edip intikâm aldıklarında “وَافَقَ شَنٌّ طَبَقَةً” dediler.