Mütercim der ki ashâb-ı kirâmın ekserî cenklerde şi’ârları أَمِتْ أَمِتْ kelimesi idi ki إِمَاتَةٌ [imâtet]ten fi’l-i emrdir, tefe’’ülen bunu şi’âr eylemişler idi. İntehâ. Ve شِعَارٌ [şi’âr] Nisvânın baş örtülerini ve yaşmaklarını yağmurdan hıfz edecek büründükleri üst örtülerine denir. Ve gök gürültüsüne ıtlâk olunur ki 'alâmet-i matardır. Ve ağaca ıtlâk olunur; bunda şîn’in fethiyle de lügattir, niteki zikr olundu. Cem’i أَشْعِرَةٌ [eş’iret] gelir ve شُعُرٌ [şu’ur] gelir zammeteynle. Ve شِعَارٌ [şi’âr] Ölmeğe ıtlâk olunur, herkesin ma’lûmu olduğuna mebnî, mevt ma’nâsına. Ve دِثَارٌ [disâr] altından giyilen libâsa denir ki gömlek gibi sâde et üzere giyilen libâstır, kıllara mümâs olduğu için; bunda şîn’in fethiyle de câ’izdir.

s. pl. of شعر, q. v.

(a. s.) : “iyi, üstünlük veren işaret, âdet” mânâlarına gelerek 'birleşik kelimeler meydana getirir. Merhamet-şiâr : (hep) merhametli. Şöhret-siâr : şöhretli, ünlü, şöhret kazanmış. Zafer-şiâr : (dâima) zafer kazanm’ış, üstün gelmiş.

اَلشِّعَارُ [eş-şi’âr] (كِتَابٌ [kitâb] vezninde) At kısmının çuluna ıtlâk olunur. Asl شِعَارٌ [şi’âr] insânın gömleğine denir. Ve mutlakan bedenine mümâs olan libâsına denir, kıllara mümâs olduğu için, ba’dehu at çulunda ve o makûlede isti’mâl olundu. Ve cenk ve sefer hengâmlarında birbirini tanıyıp bilmek için beynlerinde ta’yîn eyledikleri 'alâmete denir ki bu شُعُورٌ [şu’ûr]dandır.

(a. i. o : şaâyir) : 1) alâmet, işaret, iz. 2) ayırıcı işaret, ayırdedici âdet.

(a. i. şa’r’ın c.) : kıllar, (bkz. : şuur).

(a. s.) : “iyi, üstünlük veren işaret, âdet” mânâlarına gelerek 'birleşik kelimeler meydana getirir. Merhamet-şiâr : (hep) merhametli. Şöhret-siâr : şöhretli, ünlü, şöhret kazanmış. Zafer-şiâr : (dâima) zafer kazanm’ış, üstün gelmiş.

(a. i. şa’r’ın c.) : kıllar, (bkz. : şuur).

(a. i. o : şaâyir) : 1) alâmet, işaret, iz. 2) ayırıcı işaret, ayırdedici âdet.

iz. ar. [cem‘i “ اشعره eş‘ıre” olup lisânımızda kullanılmaz. “شعائر şe‘â’ir” ise zu‘m olunduğu gibi bunun cem‘i olmayıp شعيره şa‘îre’nin cem‘idir.] 1. Alâmet, nişân, eser: şi‘âr-ı insaniyet. 2. Alâmet-i fârika, nişâne-i temyîz, bir tâifeye mensûb efrâdın belli olmak için ihtiyâr ettikleri nişân veya parola. 3. Vasf-ı terkîbîlerde bir şeyi hâiz veya bir sıfatla muttasıf manasını ifâde eder:مرحمتشعار merhamet-şi‘âr = merhametle mümtâz ve muttasıf;شهرتشعار şöhret-şi‘âr = şöhret sâhibi, meşhûr.