ft. 1. Bir şeyi kökünden veya sokulmuş olduğu yerden çekip çıkarmak: ağacı, fidanı söktü. 2. Dikilmiş veya mıhlanmış yâhut yapışmış bir şeyi ayırmak: esvâbı, kitabın kabını, çekmecenin kapağını sökmek. 3. Sık veya sert ve mürûra mâni‘ bir şeyi yarıp geçmek: vapur akıntıyı, at çamuru, adam kalabalığı söktü: demir yol katarı karı sökememiş. 4. Ham toprağı işlemek, açmak: bu kırı söküp tarla yapmalı. 5. Zor bir ibâreyi okuyabilmek: bu yazıyı sökemedim. 6. Inkıbâzı def edip amel ettirmek, sürdürmek: bu ilâç söktü. ≡ fl. 1. Inkıbâz def olup amel etmek, sürmek: âkıbet o ilâçtan söktü. 2. Bir hayli vakit intizâr olunduktan sonra zuhûr edivermek, çok gelmek, boşanmak: beklediğimiz adamlar akşama doğru söktüler; âkıbet yağmur söktü. 3. (tan) atmak, (şafak) açılmak: şafak söktü.