sıfm. ar. z.; esved. Bkz. اسود esved ≡ is. ar. 1. Mütekaddimîn zehâbınca ahlât-ı erbaadan biri ki dem ve balgam ve safrânın gayrıdır. 2. Gûyâ bu halatın galebesinden hâsıl olan hüzn-engîz mizâc-ı merâk. 3. Aşk, şeydâlık, ibtilâ: sevdâya dûçâr. 4. Aşk ve meftûniyyetten ileri gelen bir nevi maraz, kara sevdâ. 5. Heves, arzu, şiddet-i meyl; seyâhat sevdâsına düştü.

اَلسَّوْدَاءُ [es-sevdâ’] أَسْوَدُ [esved] lafzından mü’ennestir. Ve سَوْدَاءُالْقَلْبِ [sevdâ’u’l-kalb] سُوَيْدَاءُ [suveydâ’]dır ki zikr olundu.

اَلْحَبَّةُالسَّوْدَاءُ [el-habbetu’s-sevdâ’] شُونِيزٌ [şûnîz] ismidir ki çörek otu dedikleri dârû-yı enfa’dır. Ve سَوْدَاءُ [Sevdâ’] hims kazâsında bir eyâlet adıdır.

اَلسَّوْدَاءُ [es-sevdâ’] (sîn’in fethiyle ve vâv’ın sükûnu ve elifin meddiyle) Siyâh ma’nâsınadır. Yaramaz söz ma’nâsına da gelir; yukâlu: كَلَّمْتُ فُلَانًا فَمَا رَدَّ عَلَيَّ سَوْدَاءَ وَلَا بَيْضَاءَ أَيْ كَلِمَةً قَبِيحَةً وَلَا حَسَنَةً Ve سَوْدَاءُ [sevdâ’] Eski ma’nâsına dahi gelir; yukâlu: اَلْوَطْأَةُ السَّوْدَاءُ لِلدَّارِسَةِ كَمَا يُقَالُ الْوَطْأَةُ الْحَمْرَاءُ لِلْجَدِيدَةِ Ve وَطْأَةٌ [vat’et] vâv’ın fethi ve tâ’nın sükûnuyla ayak bastığı yer, iz ma’nâsına. Ve سَوْدَاءُ الْقَلْبِ [sevdâ’u’l-kalbi] Kalbin içinde olan kan ki ona حَبَّةُ الْقَلْبِ derler.