(a. i. c. : esliha) : silâh.

iz. ar. cm.: esliha, harp âleti, yarak: silah atmak = tüfenk ve tabanca boşatmak; terk-i silâh etmek = bir harbe nihâyet vermek yâhut harp etmemek için silahı elden bırakmak; silaha sarılmak, davranmak = isti‘mâl-i silah etmek; سلاح بدست silah be-dest = silah elde olarak; اسلحهء جارحه esliha-i câriha = kesen silahlar; اسلحهء ناريه esliha-i nâriye = ateşli silahlar. [سلحدار silahdâr gibi terkîbâtta tahfîfen elifi hazf olunur.]

i. fa. [ar. سلاح silâh = m. — fa. انداختن endâhten = atmak] 1. Tüfenk ile müsellah asker, efrâddan asker. 2. Sefâin-i harbiyyede tâ’ifelik etmeyip, tüfenkle müsallah oldukları halde askerlik eden efrâd-ı bahriye.

سَلاَحٌ [Selâh] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde yâhûd قَطَامِ [katâmi] vezninde) hayber kal’asının taraf-ı esfelinde bir mevzi’dir. Ve Benû Kilâb yurdunda bir su adıdır ki ondan içenler ishâle mübtelâ olurlar, Hediyye eşmeleri gibi.

s. (pl. اسلحە) 1. A weapon. 2. One’s arms or armor.

اَلسِّلَاحُ [es-silâh] (sîn’in kesriyle) Âlet-i muhârebe. Lafz-ı müzekkerdir. أَسْلِحَةٌ [eslihat] cem’i geldiği için, zîrâ cem’ sîgalarından bu sîga müzekkere mahsûs sîgadır, خِمَارٌ [himâr] ile أَخْمِرَةٌ [ahmiret] رِدَاءٌ [ridâ’] ile أَرْدِيَةٌ [erdiyet] gibi. Ve سِلَاحٌ [silâh]ın te’nîsi dahi câ’izdir. Ve خِمَارٌ [himâr] hâ-i mu’cemenin kesriyle ‘avretler başına örtündüğü beze derler. Ve رِدَاءٌ [ridâ’] râ’nın kesriyle taşraya giyilen libâsdır, çâder ma’nâsına.

اَلسُّلَاحُ [es-sulâh] (sîn’in zammıyla) Ters, غَائِطٌ [gâ’it] ma’nâsına.