(a. i. c. : esliha) : silâh.

i. fa. [ar. سلاح silâh = m. — fa. انداختن endâhten = atmak] 1. Tüfenk ile müsellah asker, efrâddan asker. 2. Sefâin-i harbiyyede tâ’ifelik etmeyip, tüfenkle müsallah oldukları halde askerlik eden efrâd-ı bahriye.

i. Tüfenkcilik, silahendâz vazifesini îfâ eden efrâd-ı berriye veya bahriyenin hâl ve sıfat ve hizmeti.

سَلاَحٌ [Selâh] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde yâhûd قَطَامِ [katâmi] vezninde) hayber kal’asının taraf-ı esfelinde bir mevzi’dir. Ve Benû Kilâb yurdunda bir su adıdır ki ondan içenler ishâle mübtelâ olurlar, Hediyye eşmeleri gibi.

s. (pl. اسلحە) 1. A weapon. 2. One’s arms or armor.

اَلسِّلَاحُ [es-silâh] (sîn’in kesriyle) Âlet-i muhârebe. Lafz-ı müzekkerdir. أَسْلِحَةٌ [eslihat] cem’i geldiği için, zîrâ cem’ sîgalarından bu sîga müzekkere mahsûs sîgadır, خِمَارٌ [himâr] ile أَخْمِرَةٌ [ahmiret] رِدَاءٌ [ridâ’] ile أَرْدِيَةٌ [erdiyet] gibi. Ve سِلَاحٌ [silâh]ın te’nîsi dahi câ’izdir. Ve خِمَارٌ [himâr] hâ-i mu’cemenin kesriyle ‘avretler başına örtündüğü beze derler. Ve رِدَاءٌ [ridâ’] râ’nın kesriyle taşraya giyilen libâsdır, çâder ma’nâsına.

اَلسُّلَاحُ [es-sulâh] (sîn’in zammıyla) Ters, غَائِطٌ [gâ’it] ma’nâsına.