(“ku” uzun okunur, a. i.) : 1) düşme, aşağı inme. 2) sarkma. 3) büyük bir vaztfeden ayrılma. 4) çocuğun eksik veya ölü olarak dogması.

iz. ar. 1. Düşme, aşağı inme, hübût, nüzûl: bir hacer-i semâiyyenin sükûtu. 2. Sarkma, a‘zâ-yı dâhiliye-i bedenden birinin bulunduğu mahall-i tabîisinden aşağıya kayması: sükût-ı ahsâ, sükût-ı mehbel (rahm). 3. Bir adamın mevkî‘-i iktidârdan düşmesi, makâmını fevt etmesi: Bismark’ın Almanya başvekâletinden sükûtu. 4. Çocuğun nâ-tamâm veya ölü olarak rahimden düşmesi: sükût-ı cenîn. 5. Yaprakların dökülmesi: sükût-ı evrâk.

اَلسَّاقِطُ [es-sâkit] ve اَلسَّقُوطُ [es-sekût] (صَبُورٌ [sabûr] vezninde) Vasflardır. Ve سَاقِطٌ [sâkit] Hıyâr-ı fityândan ma’dûd olmayan denî ve fürû-mâye ve bî-i’tibâr kimseye ıtlâk olunur; yukâlu: رَجُلٌ سَاقِطٌ إِذَا كَانَ لاَ يُعَدُّ فِي خِيَارِ الْفِتْيَانِ Şârih der ki 'Arablar سَاقِطُ بْنُ مَاقِطِ بْنِ لاَقِطٍ derler; سَاقِطٌ [sâkit] مَاقِطٌ [mâkit]in kölesi ve لاَقِطٌ [lâkit] âzâde olmuş köleye denir. Ve سَاقِطٌ [sâkit] Nâstan dâ’imâ te’ehhür eden kimseye ıtlâk olunur; yukâlu: فُلاَنٌ سَاقِطٌ أَيْ مُتَأَخِّرٌ عَنِ النَّاسِ

vn. & s. 1. A falling, a fall. 2. Abortion. 3. A setting of heavenly body. 4. A lapsing from a path, deviation. 5. A becoming of no avail. 6. A happening.

اَلسُّقُوطُ [es-sukût] (zammeteynle) Düşmek; yukâlu: سَقَطَ الشَّيْءُ مِنْ يَدِي سُقُوطًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ Ve سُقُوطٌ [sukût] Veled anası karnından düşmeğe dahi derler. halîl eyitti: سَقَطَ الْوَلُدُ مِنْ بَطْنِ أُمِّهِ derler, وَقَعَ demezler ve سُقِطَ فِي يَدَيْهِ derler نَدِمَ ma’nâsına, binâ-i mechûl üzere. Ve minhu kavluhu ta’âlâ: ﴿وَلَمَّا سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ﴾ (الأعراف 149) قَالَ الْأَخْفَشُ وَقَرَأَ بَعْضُهُمْ سُقِطَ كَأَنَّهُ أَضْمَرَ النَّدَمَ وَجَوَّزَ أُسْقِطَ فِي يَدَيْهِ وَقَالَ أَبُو عَمْرٍو وَلَا يُقَالُ أُسْقِطَ بِالْأَلِفِ عَلَى مَا لَمْ يُسَمَّ فَاعِلُهُ وَأَحْمَدْ بِنْ يَحْيَى مِثْلَهُ