اَلسَّهْوُ [es-sehv] (لَهْوٌ [lehv] vezninde) ve اَلسُّهُوُّ [es-suhuvv] (عُلُوٌّ ['uluvv] vezninde) Bir adamın kalbi başka yere gitmekle bir husûsu gaflet edip unutmak ma’nâsınadır; yukâlu: سَهَا فِي الْأَمْرِ يَسْهُو سَهْوًا وَسُهُوًّا إِذَا نَسِيَهُ وَغَفَلَ عَنْهُ وَذَهَبَ قَلْبُهُ إِلَى غَيْرِهِ Şârih der ki سَهْوٌ [sehv] فِي harfiyle sılalanırsa 'an-gayr-i 'ilm terk ve عَنْ ile sılalanırsa 'an-'ilm terk ma’nâsınadır; ve tekûlu’l-'Arab: حَمَلَتِ الْمَرْأَةُ سَهْوًا أَيْ حَبِلَتْ عَلَى حَيْضٍ Gûyâ ki onda vasf-ı gâlibe olmuştur. Ve سَهْوٌ [sehv] Sükûn ve mülâyemet ma’nâsınadır; ve minhu tekûlu: إِفْعَلْهُ سَهْوًا رَهْوًا أَيْ عَفْوًا بِلَا تَقَاضٍVe yukâlu: مَالٌ لَا يُسْهَى وَلَا يُنْهَى أَيْ لَا تُبْلَغُ غَايَتُهُ Ya’nî “Kesret ve vefretinden nihâyetine bâlig olunmaz derecesindedir.” Ve bu sükûn ve ârâm ma’nâsından me’hûzdur. Ve سَهْوٌ [sehv] Sehl ve mülâyim adama ve işe denir; yukâlu: رَجُلٌ سَهْوٌ وَأَمْرٌ سَهْوٌ أَيْ سَهْلٌ Ve hoş-güvâr suya ıtlâk olunur; yukâlu: مَاءٌ سَهْوٌ أَيْ زُلَالٌ Ve yavaş ve mülâyim erkek deveye denir; mü’ennesi سَهْوَةٌ [sehvet]tir; yukâlu: جَمَلٌ سَهْوٌ وَنَاقَةٌ سَهْوَةٌ أَيْ وَطِئٌ

aşağıbak.