(a. i. c. : eshiye) : anat. beyin zarı.

(a. i. c.) : eshiye) : 1) ince deri. 2) beyin zarı. (bkz. : sehâ’).

iz. ar. cm: eshiye. [cem‘i, cemiyyet-i tayyibe-i Osmâniye’nin vaz‘ı gibi “sehâyâ” değildir.] tş. beyin zarı; iltihâb-ı eshiye = beyin zarlarının iltihâbından ibâret maraz.

اَلسَّخَّاءُ [es-sahhâ’] hâ’nın teşdîdiyle رَخَّاءُ [rahhâ’] vezninde ve mürâdifidir ki toprağı yumuşak yere denir. Cem’i سَخَاخِيُّ [sehâhiyy] gelir, رَخَاخِيُّ [rehâhiyy] gibi.

سِحَاءٌ [sihâ’] (كِسَاءٌ [kisâ’] vezninde) Bir cins dikenli otun adıdır ki bal arısının ondan alıp yaptığı bal pek lezîz olur.

اَلسِّحَاءُ [es-sihâ’] (sîn’in kesri ve elifin meddiyle) Kitâbın üzerinde olan bağı, bend-nâme ma’nâsına; kâle sâhibu’l-Muhezzeb fî fasli’s-sîni’l-meksûre: اَلسِّحَاءُ [es-sihâ’] bend-nâme.

اَلسِّحَاءَةُ [es-sihâ’et] (vezn-i mezbûr üzere) Vâhidi. Ve bu makâmda sâhib-i surâhسِحَاءٌ [sihâ’]yı mühr-nâme ile tefsîr etmiştir, münâsib değildir. Ve سِحَاءٌ [sihâ’] Bir dikenli ota dahi derler ki bal arısı onu otladıkta balın ta’mı hûb olur. Ve سِحَاءٌ [sihâ’] Bir pâre buluta dahi derler; yukâlu: مَا فِي السَّمَاءِ سِحَاءٌ مِنَ السَّحَابِ