(a. i. c. : sübül, sübûl) : 1) yol, büyük cadde. 2) sebil, su dağıtılan yer. 3) hayrat olarak, parasız dağıtılan su. Ebnâ-yi sebîl : yolcular, yola gidenler. Fî-sebil-illâh : Allah yolunda, hayrat olarak. Ibn-üs-sebîl : yolcu. Tahliye-i sebîl : kapıp salıverme.

iz. ar. cm: sübül. 1. Yol, tarîk, cadde, ابناى سبيل ebnâ-yi sebîl = yolcular, فى سبيل اﷲ fî sebîlillâh = Hakk yolunda sevâb için, hayrât olarak. 2. Cadde üzerinde ve fi sebîlillâh olarak ebnâ-yı sebîle müheyyâ su bulundurmak üzere yapılan binâ-yı mahsûs ki pencerelerinde dâimî sûrette su ile dolu maşrabalar bulundurulup gelen geçen içer. 3. Sokaklarda kırba ile su gezdirip meccânen içirmek üzere bir vakıf ve hayrât tarafından ödenmiş adamın dağıttığı su.

اَلسَّبِيلُ [es-sebîl] ve اَلسَّبِيلَةُ [es-sebîlet] (sîn’lerin fethiyle) Açık ulu yola denir, müzekker ve mü’ennes olur, cem’i سُبُلٌ [subul] gelir, كُتُبٌ [kutub] vezninde.

s. (pl. سبل, سبول) 1. A road, path, way. 2. A line of conduct. 3. (dual سبیلان, obl. سبیلین) A meatus, issue for the excrementitious matters of the body. 4. A means; a connexion, relation. 5. A public drinking-fountain, where water is served in cups, gratis; also, anything devoted to public and pious uses.