(a. s. silm’den. c. : sâlimîn) : 1) sağ; sağlam. 2) eksiksiz, sakatı, noksanı olmayan. 3) korkusuz, emîn. (bkz. : mutmain, müsterih. 4) a. gr. içinde illet harflerinden biri (elif, vav, ye) bulunmayan kelime.

sıf.ar. s: sâlime. [سلم silm’den if.] 1. Hasta ve alîl olmayan, sağ, sağlam: sağ ve sâlim vâsıl olduk. 2. Ayıp, kusur ve noksanı olmayan, berî: her nevi uyûb ve hatâyâdan sâlimdir. 3. Havf ve endişesi olmayan, emîn, selâmette bulunan: sâlim yaşamak. 4. d. [sarf-ı Arabîde] müfredi hurûfunun, sırası bozulmaksızın ve yalnız edât-ı cem‘ ilâvesiyle teşkil eden (cem‘): cem‘-i müzekker sâlim, müslimûn gibi; cem‘-i müennes sâlim, müslimât gibi.

سَالُمٌ [Sâlum] (آنُكٌ [ânuk] vezninde)

(fem. سالمە) 1. Free from suffering, defect, etc.; safe; sound. 2. (Ar. gram.) (A root or word) that has neither of the radicals ی، و، آ. 3. (Ar. gram.) Regular (plural noun). 4. (prosody) (A metre) that has prosodial feet perfect. 5. (med.) Healthy. 6. A proper name of men.

سَالِمٌ [Sâlim] (sîn’in fethi ve lâm’ın kesriyle) Bir recülün ismidir. Ve سَالِمٌ [sâlim] Gözle burun arasında olan deriye dahi derler. Ve 'Abdulmelik bu ma’nâyı diledi haccâc’a cevâb-nâme yazdığı hînde ki “أَنْتَ سَالِمٌ” demiştir; أَيْ أَنْتَ عِنْدِي كَسَالِمٍ