sıf. i. ar. s: sâkine. cm. Sükkân ve sekene. [sükûn’dan if.] 1. Oynamayan, bir vaziyette duran, hareketsiz, gayr-i müteharrik: değirmenin alt taşı sâkindir. 2. Oturan, ikâmet eden, bir yerin ahâlîsinden olan: İzmir’de sâkin tüccârdan; maskat-ı re’sini terkle İstanbul’da sâkin oldu; sükkân-ı cennet, sekene-i şehr. 3. Hareketsiz, durgun, râkid: sâkin bir su, sâkin hava. 4. Kendi hâlinde, uslu, halîm, sessiz: pek sâkin adamdır. 5. d. Hareke ile okunmayan harf ki, üzerine yuvarlak سكون sükûn ve جزم cezm denilen ( ْ ) işâreti yazılır, meczûm: harf-i sâkin; hurûf-i sâkine.