اَلرُّمُّ [er-rumm] (râ’nın zammıyla) Derûnda olan hemm ve tasaya denir; yukâlu: فِي قَلْبِهِ رُمٌّ أَيْ هَمٌّ Ve Mekke’de bir köhne kuyunun ismidir. Ve hicâz’da bir binânın adıdır.

s. 1. A flock or herd. 2. A multitude.

iz. ar. tıb. Kemik çürümesi; rimmü’lesnân, rimmü’l-menâhir.

اَلرِّمُّ [er-rimm] (râ’nın kesriyle) Fi’l-asl çürümüş kemiğe denir ki türâb olur. Ve 'Arablar طِمٌّ [timm] lafzıyla zikr edip pek firâvân nesne murâd ederler; yekûlûne: جَاءَ فُلَانٌ بِالطِّمِّ وَالرِّمِّ أَيْ بِالْبَحْرِيِّ وَالْبَرِّيِّ أَوِ الرَّطْبِ وَالْيَابِسِ أَوِ الْمَاءِ وَالتُّرَابِ أَوْ بِالْمَالِ الْكَثِيرِ Ve suyun götürüp gittiği nesneye denir, 'alâ-kavlin su yüzünde olan otluk ve sazlık makûlesinin kırıntısına denir. Ve kemik içre olan iliğe denir.

i. fa. ürkme, ra‘şe: رم گرده rem-gerde = ürküp titreyen. ra‘şe-dâr.

(a. i.) : çürümüş kemik, (bkz. : rüfât).

(a. i.) : onarma.

(f. i.) : 1) ürkme. 2) titreme, (bkz. : ra’şe). 3) sürü.

(a. i.) : (bkz. : rimm).

اَلرَّمُّ [er-remm] (râ’nın fethi ve mîm’in teşdîdiyle) ve اَلْمَرَمَّةُ [el-meremmet] (mîm’in ve râ’nın fethiyle) Halel bulmuş nesneyi ıslâh eylemek ma’nâsınadır ki onarmak ta’bîr olunur; yukâlu: رَمَّهُ رَمًّا وَمَرَمَّةً مِنَ الْبَابِ الثَّانِي وَالْأَوَّلِ إِذَا أَصْلَحَهُ Ve koyun ve keçi makûlesi hayvân ağız ile ağaç budaklarının uçlarını kavrayıp otlamak ma’nâsınadır; yukâlu: رَمَّتِ الْبَهِيمَةُ إِذَا تَنَاوَلَتِ الْعِيدَانَ بِفَمِهَا Ve ekl eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: رَمَّ الشَّيْءَ إِذَا أَكَلَهُ Ve رَمٌّ [remm] ve رِمَّةٌ [rimmet] (râ’nın kesriyle) ve رَمِيمٌ [remîm] Kemik çürümek ma’nâsınadır; yukâlu: رَمَّ الْعَظْمُ رِمَّةً وَرَمًّا وَرَمِيمًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي إِذَا بَلِيَ