اَلرَّمَضُ [er-ramad] (fethateynle) Güneşin ısısı kuma ve taşa be-gâyet te’sîr eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: رَمِضَتِ الشَّمْسُ رَمَضًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا وَقَعَتْ عَلَى الرَّمْلِ وَغَيْرِهِ وَقْعًا شَدِيدًا Ve gün ziyâdesiyle ıssı olmak ma’nâsınadır; tekûlu: رَمِضَ يَوْمُنَا رَمَضًا إِذَا اشْتَدَّ حَرُّهُ Ve kızgın yerde yalın yürümekle ayak yanmak ma’nâsınadır; yukâlu: رَمِضَتْ قَدَمُهُ إِذَا احْتَرَقَتْ مِنَ الرَّمْضَاءِ Ve mevâşî pek ıssı vaktte otlamakla ciğerleri yaralanmak ma’nâsınadır; yukâlu: رَمِضَتِ الْغَنَمُ إِذَا رَعَتْ فِي شِدَّةِ الْحَرِّ فَقَرَحَتْ أَكْبَادُهَا

اَلرَّمْضُ [er-ramd] (râ’nın fethi ve mîm’in sükûnuyla) Koyunu derisi üzerinde olarak yarıp kızgın taş üzere vaz’ eyledikten sonra üstüne ıssı kül örtmek cihetiyle biryân eylemek ma’nâsınadır ki orman kebâbının bir türlüsüdür; yukâlu: رَمَضَ الشَّاةَ رَمْضًا مِنَ الْبَابِ الثَّانِي إِذَا شَقَّهَا وَعَلَيْهَا جِلْدُهَا وَطَرَحَهَا عَلَى الرَّضْفَةِ وَجَعَلَ فَوْقَهَا الْمَلَّةَ لِتَنْضَجَ Ve koyunu kızgın yerde otlatmak ma’nâsınadır; yukâlu: رَمَضَ الْغَنَمَ إِذَا رَعَاهَا فِي الرَّمْضَاءِ Ve temreni yufkaltıp keskinletmek için iki yalçın taş arasına koyup dövmek ma’nâsınadır; yukâlu: رَمَضَ النَّصْلَ رَمْضًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ وَالثَّانِي إِذَا جَعَلَهُ بَيْنَ حَجَرَيْنِ أَمْلَسَيْنِ ثُمَّ دَقَّهُ لِيَرِقَّ

vn. & s. 1. The sun’s scorching one. 2. A roasting a beast whole.

vn. & s. 1. A being or becoming intensely heated, baking, scorching, roasting; intense heat. 2. Intense anguish.

اَلرَّمَضُ [el-remad] (fethateynle) Ziyâde ıssı olmak; yukâlu: رَمِضَ يَوْمُنَا رَمَضًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ Ve رَمَضٌ [remad] Issıdan ayak yanmağa dahi derler; yukâlu: رَمِضَتْ قَدَمُهُ إِذَا احْتَرَقَتْ Ve fi’l-hadîsi: “صَلَاةُ الْأَوَّابِينَ إِذَا رَمِضَتِ الْفِصَالُ مِنَ الضُّحَى” Ya’nî “Kaçan deve yavrusu güneş ıssısın, duya salât-ı duhâ o vakt olur.” Ve رَمَضٌ [remad] Koyun ıssıda otlayıp bağrı pişip ciğeri habîs olmağa da derler. Ve رَمَضٌ [remad] Bir nesneyi iki taşın arasına koyup dövmeğe dahi derler, ince olsun diye, İbnu’s-Sikkît rivâyeti üzere.

اَلرَّمْضُ [er-remd] (râ’nın fethi ve mîm’in sükûnuyla) Güneşin kum üzerine ve gayrı nesne üzerine ziyâde düşmesi. Ve رَمْضٌ [remd] Koyunun derisi üzerinde iken karnın yarıp pişmek için kızmış taş üzerine koyup ıssı kül örtmeğe de derler.

اَلرَّمَضُ [el-remad] (fethateynle) Ziyâde ıssı olmak; yukâlu: رَمِضَ يَوْمُنَا رَمَضًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ Ve رَمَضٌ [remad] Issıdan ayak yanmağa dahi derler; yukâlu: رَمِضَتْ قَدَمُهُ إِذَا احْتَرَقَتْ Ve fi’l-hadîsi: “صَلَاةُ الْأَوَّابِينَ إِذَا رَمِضَتِ الْفِصَالُ مِنَ الضُّحَى” Ya’nî “Kaçan deve yavrusu güneş ıssısın, duya salât-ı duhâ o vakt olur.” Ve رَمَضٌ [remad] Koyun ıssıda otlayıp bağrı pişip ciğeri habîs olmağa da derler. Ve رَمَضٌ [remad] Bir nesneyi iki taşın arasına koyup dövmeğe dahi derler, ince olsun diye, İbnu’s-Sikkît rivâyeti üzere.