اَلرَّجَزُ [er-recez] (fethateynle) Buhûr-ı eş’ârdan bir nev’dir.

اَلرِّجْزُ [er-ricz] (râ’nın kesri ve cîm’in sükûnuyla) Necâset, رِجْسٌ [rics] gibi veznen ve ma’nen. Ve zamm-ı râ’yla dahi lügattır; ve kuri’e kavluhu ta’âlâ: ﴿وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْ﴾ (المدثر 5) بِالضَّمِّ وَالْكَسْرِ Ve Mucâhid eyitti, رُجْزٌ [rucz] sanem ma’nâsınadır. Ve ammâ Bârî ta’âlânın ﴿رِجْزًا مِنَ السَّمَاءِ﴾ (البقرة 59) dediği kavlinde murâd 'azâbdır.

اَلرَّجْزُ [er-recz] (عَجْزٌ ['acz] vezninde) Ürcûze inşâd eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: رَجَزَ الرَّاجِزُ رَجْزًا مِنَ الْبَابِ اْلأَوَّلِ إِذَا أَنْشَدَ الْأُرْجُوزَةَ ve yukâlu: رَجَزَ بِهِ إِذَا أَنْشَدَهُ الْأُرْجُوزَةَ

s. 1. Filth, dirt, an abomination. 2. Filthiness. 3. An idol. 4. Name of an idol. 5. The devil. 6. Diabolical suggestions or wiles. 7. The sin of believing in or worshiping gods beside the one true God. 8. A sin, a crime, an offence.

اَلرِّجْزُ [er-ricz] (râ’nın kesri ve zammıyla) Necis ve murdâra denir, قَذَرٌ [kazar] ma’nâsına; yukâlu: تَلَطَّخَ بِالرِّجْزِ أَيِ الْقَذَرِ Ve puta tapmaya denir; عِبَادَةُ أَوْثَانٍ ma’nâsına. Ve işkence ve 'azâb ma’nâsınadır. Ve şirk ma’nasınadır ki hâşâ vâhid-i bî-çûn celle şânuhu tarafına şerîk isnâd eylemektir; yukâlu: اِتَّقُوا مِنَ الرِّجْزِ أَيْ عِبَادَةِ الْأَوْثَانِ وَالشِّرْكِ ve yukâlu: كَشَفَ اللهُ عَنْكَ الرِّجْزَ أَيِ الْعَذَابَ

iz. ar. ed. Aruzda mefâ‘ili bir mısrada üç kere müstef‘ilün’den ibâret vezin: bahr-i recez.

(a. i. c. : ercâz) : 1) azap. 2) puta tapma. 3) pislik [maddî, manevî]

(a. i.) : 1) ürcûze. (bkz. : bah r-i recez). 2) kaside tarzında ve recez vezninde yazılan şiir.

(a. i.) : (bkz. : ricz).

s. 1. Name of a disease in camels. 2. Name of a class of metres in poetry, used for ballads or ditties. It is primarily of six feet to the distich.