اَلرَّشَمُ [er-reşem] (fethateynle) Sırtlan kısmının çehresinde olan karamtığa denir. Ve henüz zuhûr eylemeğe başlamış nebâta denir. Ve yerde olan yağmur eserine ve bulaşığına denir: Ve mutlakan eser ve nişâne ma’nâsınadır; bunda şîn’in sükûnuyla da lügattır. Ve masdar olur, ta’âmı koklayıp üzerine harîs ve şereh-mend olmak ma’nâsına; yukâlu: رَشِمَ الرَّجُلُ رَشَمًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا صَارَ أَرْشَمَ

اَلرَّشْمُ [er-reşm] (râ’nın fethi ve şîn-i mu’cemenin sükûnuyla) Yazı yazmak ma’nâsınadır; yukâlu: رَشَمَ إِلَيْهِ رَشْمًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ إِذَا كَتَبَ Ve رَوْشَمٌ [revşem] dedikleri damga ile çeç harmanı mührlemek ma’nâsınadır; yukâlu: رَشَمَ الطَّعَامَ إِذَا خَتَمَهُ يَعْنِي بِالرَّوْشَمِ

اَلرَّسْمُ [er-resm] (râ’nın fethi ve sîn’in sükûnuyla) Eşme ta’bîr olunan kuyuya denir ki toprakla örtülüp basırılmış ola. Ve bir nesnenin eser ve nişânına denir, 'alâ-kavlin bir nesnenin eser-i bakiyyesine denir, meselâ harâbe yerin bâkî kalan eser ve nişânı gibi. Ve 'inde’l-ba’z âsârdan şahs ve sevâd-ı mer’îsi hergiz kalmayan esere denir, meselâ yere berâber vîrân olan hânenin tahte’t-türâb temeli gibi; cem’i أَرْسُمٌ [ersum] gelir,أَفْلُسٌ [eflus] vezninde ve رُسُومٌ [rusûm] gelir; ve minhu yukâlu: عَفَتْ رُسُومُ الدِّيَارِ أَيِ الْآثَارُ أَوْ بَقَايَاهَا أَوْ هِيَ مَا لَا شَخْصَ لَهُ مِنَ الْآثَارِ Şârih der ki şîve ve 'örf ve 'âdet ma’nâsına mütedâvil olan رسْمٌ [resm] eser ve nişân ma’nâsınadır. Ve رَسْمٌ [resm] Masdar olur, bir hâdise bir yeri harâb u yebâb edip yere berâber eserini komak ma’nâsınadır; yukâlu: رَسَمَ الْغَيْثُ الدِّيَارَ رَسْمًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ إِذَا عَفَّاهَا وَأَبْقَى أَثَرَهَا لَاصِقًا بِالْأَرْضِ Ve bir adama bir nesne ile emr eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: رَسَمَ لَهُ كَذَا إِذَا أَمَرَهُ بِهِ Ve arz içre nâ-bedîd olmak ma’nâsınadır ki ölmekten kinâyedir; yukâlu: رَسَمَ فِي الْأَرْضِ إِذَا غَابَ فِيهَا Ve bir kimse için mersûm ya’nî vazîfe-i mu’ayyene ketb ve ta’yîn eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: رَسَمَ عَلَى كَذَا إِذَا كَتَبَ Şârihin beyânına göre o vazîfeye مَرْسُومٌ [mersûm] denir;cem’i مَرَاسِيمُ [merâsîm]dir, ba’zen tahfîfle مَرَاسِمُ [merâsim] dahi derler.

vn. & s. A horse’s having a white upper lip or muzzle.

اَلرَّثَمُ [er-resem] (fethateynle) Atın yukarı dudağı ak olmak.

اَلرَّثْمُ [er-resm] (râ’nın fethi ve sâ’-i müsellesenin sükûnuyla) Burnu ufatıp kanatmak; tekûlu: رَثَمْتُ أَنْفَهُ إِذَا كَسَرْتَهُ حَتَّى أَدْمَيْتَهُ Ve رَثْمٌ [resm] Burna misk yâhûd tîb sürmeğe dahi derler; yukâlu: رَثَمَتِ الْمَرْأَةُ أَنْفَهَا بِالطِّيبِ إِذَا طَلَتْهُ وَلَطَخَتْهُ Ve bunun aslı burun kanatmaktan me’hûzdur gûyâ ki burna sürülen burun kanına teşbîh olur.