(a. s. rükûb’dan. c. : rükbân) : 1) binici, binen, binmiş, (bkz : süvâr). 2) bir nakil vâsıtasına binmiş olan.

sıf. ar. s: râkibe. [ركوب rükûb’dan if.] 1. Binici, binen, binmiş, süvârî: bir esb-i sabâ-reftâra râkib olduğu hâlde. 2. Hareket edip giden bir şeye, bir vâsıta-i nakle giren veya girmiş olan: sefîneye, arabaya, demiryolu katarına râkib olmak.

a. & s. (fem. راكبە, pl. ركب ركاب، ركوب، ركبان،) 1. One who mounts, or is mounted and rides, especially said of one who rides a camel; also said of one who mounts, embarks, or travels on a vehicle or vessel, on the sea, etc. 2. One who rides or goes by night. 3. One who undertakes orencounters some difficulty or peril. 4. One who commits sin, crime, etc.

اَلرَّاكِبُ [er-râkib] Hâssatan deveye binen kimse. Amma kaçan ata yâhûd hımâra binse رَاكِبٌ demezler, belki مَرَّ بِنَا فَارِسٌ عَلَى حِمَارِهِ derler. Ba’zılar eyitti: Hımâra binen kimseye فَارِسٌ denmez, belki حَمَّارٌ [hammâr] denir. Ve şol hurmâ ağacı dibinden çıkan fidan ki başka kökü yoktur, ona dahi رَاكِبٌ [râkib] derler.