i. 1. Bir şeyin en derin ve aşağı yeri, altı: denizin dibi = ka‘r-ı deryâ; kuyunun dibi; dibe düştü; dibe çöktü. 2. Bir kap vesâirenin hariçten aşağıya gelen yüzü: tencerenin, cezvenin, bardağın dibi. 3. Ağaç ve duvar gibi şeylerin aşağısı, kütük, bün, kök, temel: ağacı dibinden kesmek, duvarın dibine oturmak, mum kendi dibine ışık vermez; dip karpuzu = köküne yakın çıkanı ki tohumu ekilmeye elverişlidir. 4. Bir şeyin en gerisi, en arka tarafı: sahnenin dibinde bir kapı görünüyor. 5. Makad, dübür, oturak yeri. 6. mc. asıl, esas.