(a. i.) : 1) karşı, zıd. 2) yalan.

iz. ar. 1. Karşı, zıt, aks: hilâf-ı tabiat, hilâf-ı hakîkat; hilâfını iltizâm etmek. 2. Mugâyeret, muhâlefet, ihtilâf, zıddiyet: bu iki şey arasında hilâf vardır; bu sözde hilâf yoktur; aralarına hilâf düştü. 3. Yalan, kizb, dürûğ: hilâf söylemem, hilâfım yoktur.

اَلْخِلاَفُ [el-hilâf] (كِتَابٌ [kitâb] vezninde ve lâm’ın teşdîdiyle lahn ve hatâdır) صَفْصَافٌ [safsâf]tan ya’nî söğüt ağacından bir nev’in ismidir, Belhî söğüt ve salkım söğüt dedikleri olacaktır; sel suyu ağacından söküp götürmekle kökünden gayrı neresi olursa toprağa kısılıp ondan ya’nî kökünün gayrı yerinden tutup bittiği için خِلاَفٌ [hilâf] tesmiye eylediler. Onun mevzi’-i nebâtına مَخْلَفَةٌ [mahlefet] denir. Ve خِلاَفٌ [hilâf] مُفَاعَلَةٌ [mufâ’alet] bâbından masdar olur, مُخَالَفَةٌ [muhâlefet] gibi; yukâlu: خَالَفَهُ مُخَالَفَةً وَخِلاَفًا Ve gömleğin yenine ıtlâk olunur; كُمُّ الْقَمِيصِ [kummu’l-kamîs] ma’nâsına. Ve خِلاَفٌ [hilâf] ve مُخَالَفَةٌ [muhâlefet] Bir adam zevci yabana gitmiş hatunun umûr ve levâzımını rü’yet zımnında ona tereddüd eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: هُوَ يُخَالِفُ فُلاَنَةً أَيْ يَأْتِيهَا إِذَا غَابَ زَوْجُهَا Ve zevci yabana gitmiş hatunu mahall-i âhere mülâzemet ettirmek ma’nâsınadır; yukâlu: خَالَفَ الْمَرْأَةَ الَّتِي غَابَ زَوْجُهَا إِلَى مَوْضِعٍ آخَرَ إِذَا لاَزَمَهَا

s. 1. (n. u. خلافە) The willow, salix. 2. The contrary, the opposite of a thing. 3. A falsehood. 4. A contravention; an opposition.

a. Untrue, false.

vn. A diametrically differing from another, difference; opposition.