(a. i. c. : husûsât) : bakım, iş; şekil, yol, konu.

iz. ar. cm. husûsât: 1. Has ve mahsus olma, umûm mukâbili, mahsûsiyyet, bir şahıs veya şeye hasr: umûmdan husûsa nakl-i kelâm edelim. 2. İş, madde, keyfiyet: bu husûsta; vuku-ı hâlin tahkîk ve iş‘ârı husûsuna himmet buyurulması. [cem‘i bu mana ile kullanılır.] 3. Mahkemeye gitmeye özrü olan adamın ikrâr ve takrîr ve şehâdetini dinlemek üzere kendi talep ve istid‘âsı üzerine cânib-i mahkemeden memuren hânesine gönderilen hey’et: husûs gönderildi; husûs getirdi.

s. (pl. خصوصات) A matter, a subject, a question; a particular, a point; a respect, a relation, a connexion.

vn. 1. A being or becoming special, peculiar, particular to a person or thing; specialty, peculiarity; especially, a special loving friendship. 2. (logic) A term’s being restricted in sense. 3. (logic) A being a species or subdivision of a general class. A. (logic) A proposition’s being singular. 5. (jurisprudence) A term’s applying, in a definite sense, to a certain definite individual.

اَلْخُصُوصُ [el-husûs] (zammeteynle) ve اَلْخُصُوصِيَّةُ [el-hasûsiyyet] (hâ’nın fethi ve zammıyla ve feth efsahtır) Bir şey’ bir nesneye mahsûs olmak.