(a. i. hidemât) : 1) iş, hizmet, vazife (* görev). 2) iş görme, birinin işini görme.

(a. i.) : İş iş görme, vazîfe, memurluk, (bkz. : hidmet).

is. ar. cm. hidemât. [zebân-zedi: hizmet] 1. Birinin işini görme, kibar ve ağniyâ ve ihtiyarlarla çocukların bizzat göremeyecekleri işlerini görme: efendisine, ebeveynine hizmet etmek; çocuğun hizmetini görmek. 2. Bir insan veya hayvan ve nebâtın neşv ü nemâ bulması için iktizâ eden işler: bu atın hizmeti görülmüyor; bu bahçe hizmet ister. 3. Bir ev veya dâirede görülmesi iktizâ eden işler: bu evin hizmeti bir adamla görülemez; bu kız iyi hizmet ediyor. 4. İş, vazîfe, memuriyet: bir hizmette kullanılmak; hizmete gitti; hizmettedir. 5. Vazîfe-i askeriye, askerlik: hizmet-i askeriye, hizmet-i muvazzafa, hizmet-i redîfe, hizmet-i ihtiyâtiye; bi’l-fiil hizmette bulunan efrâd. 6. Vaktiyle hazret ve cenâb gibi ta‘zîm tabiri olarak en ziyâde tarîk-i ilmî ıstılâhında kullanılırdı: hizmet-i Ebussuûd’a çıktı: Taşköprüzâde hizmetinin dersine devam etti. [bu sûretle isti‘mâl el-yevm büsbütün metrûkdur.]

vulg. خذمت hizmet, s. (pl. خدمات) 1. An act of service. 2. Service. 3. Duty. 4. Employment. 5. Pay, or fee, fop services. 6. A gift offered to a superior.