(a. i. c. : havâlât) : 1) bir işi veya bir şeyi başka birine bırakma, üstüne bırakma, ısmarlama. 2) gebelerde ve küçük çocuklarda bâzan görülen sar’a nevinden bir hastalık. 3) görmeyi önliyen, mâni, hâil, tahta perde, duvar gibi şeyler.

is. ar. cm. havâlât. 1. Birinin uhdesine bırakma, terk, tefvîz, ihâle: oraca olan işlerimin rü’yetini filâna havâle ettim. 2. Saldırma, sunma, vurma: kendisine bir kılıç, bir mızrak havâle etti. 3. Bir meblâğın te’diyesini bir şahs-ı sâlise çevirme: filânda olan alacağımı size havâle ettim. 4. Bir meblâğ te’diyesinin bir şahs-ı sâlise çevrilmesi emr-i resmîsi, havâle-nâme: Selanik vilâyetine bir havâle aldım. 5. İstid‘a-nâmelerin ve sâir mesâliha müteallik evrâk-ı resmiyyenin takdîm olundukları makamdan ait oldukları dâireye gönderilmesi ve bunu müş‘ir evrâk-ı mezkûrenin bir köşesine edilen kayıt ve işâret: arzuhâli, evrâkı muhâsebeye havâle ettiler; bu arzuhâlin havâlesi yoktur, havâle ettir de getir. 6. [masdariyyet manası mutazammın olmaksızın] Nezârete mâni‘ olan şey, hâil: o duvar deniz tarafından havâle oluyor. 7. Diğer bir bina veya istihkâmın üstünde bulunup hâkim olan veya içine bakan bina veya istihkâm: tepedeki kale şehre havâle oluyor; selâmlık hareme havâle olmamalıdır. 8. Bir bina veya istihkâmın bir mahalle hâkim olması veya içine bakması: o tepenin istihkâmâta havâlesi vardır; selâmlığın hareme havâlesini kesmek için bir tahta perde çektirmeli. 9. Bir arsa etrâfına veya duvar üzerine yapılan mânia: buraya bir tahta havâle yapmalıdır. 10. Musallat, dadanıp rahatsız eden şey: bir takım karıncalar kilere havâle olup bir şey koydurmuyorlar. [bu mana ile sıfat gibi de kullanılır.] 11. Çocuklara ârız olan sara illeti: çocuğa havâle geldi, çocuk havâleye tutuldu.