حُنَيْنُ [huneyn] (hâ’nın zammı ve nûn’un fethi ve yâ’nın sükûnuyla) Bir mevzi’in ismidir; tezkîr ve te’nîs câ’izdir, pes onunla بَلَدٌ [beled] yâhûd مَوْضِعٌ [mevdi’] murâd olursa müzekker olup munsarıf olur. Ve eger بَلْدَةٌ [beldet] yâhûd بُقْعَةٌ [buk’at] murâd olursa mü’ennes olup lâ-yansarıf olur. Ve حُنَيْنٌ [huneyn] Bir recülün dahi ismidir. Ve 'Arabların “رَجَعَ بِخُفَّيْ حُنَيْنٍ” dediklerinin aslı İbnu’s-Sikkît rivâyeti üzere budur ki huneyn bir şedîd kimse idi, Abdulmuttalib meclisine gelip ben Esed b. Hâşim b. 'Abdumenâf’ın oğluyum diye da’vâ kıldıkta ayağında kırmızı ediği olmağın ‘Abdulmuttalib redd edip eyitti: Yürü, ben sende şemâil-i Hâşim’i müşâhede kılmazam dedi, ya’nî ayağında olan kırmızı ediklerine işâret kıldı. O dahi o edikleriyle rücû’ ettikte “رَجَعَ حُنَيْنٌ بِخُفَّيْهِ” dediler. Ve İbnu’s-Sikkît’in gayrı eyitti: huneyn, hîre şehrinde bir başmakçının ismidir ki bir a’râbî ile bir çift edik bâzâr etti. A’râbî onu almayıcak başmakçı ona kîn etmeğin ediğin birin a’râbînin yolu üzerine asıp birin dahi mezbûrun yolu üzerinde bıraktı. A’râbî asılı duran ediği göricek huneyn’in ediğine ne 'aceb müşâbeheti vardır ve eger bir eşi dahi elime girse döner satın alırdım diye giderken ediğin öbürin dahi yol üzerinde buldukta, davarın o arada bağlayıp bâzâr niyyetiyle huneyn’e ‘avdet etti. huneyn ise pusuda gizlenmiş imiş,a’râbînin davarın alıp revâne oldu. A’râbî gelip davarın ve huneyn’i bulmayıcak kavm ve kabîlesine zikr olunan ediklerle rücû’ ettikte “رَجَعَ بِخُفَّيْ حُنَيْنٍ” demişler.