(a. s. hased’den.) : hasedçi, kıskanç, çekemiyen. El hasûd lâ yesûd : hasedçi kimse faydalanmaz ve onmaz, (bkz. : hâsid).

sıf. ar. Hasetçi, kıskanç. [“حسده hasede” zannolunduğu gibi bunun cem‘i olmayıp حاسد hâsid’in cem‘idir.]

اَلْحَشُودُ [el-haşûd] (صَبُورٌ [sabûr] vezninde) Şol nâkaya denir ki memesinde sütü tîz biriktirir ola; yukâlu: نَاقَةٌ حَشُودٌ إِذَا كَانَتْ تُسْرِعُ جَمْعَ اللَّبَنِ فِي ضَرْعِهَا Ve şol nâkaya denir ki her çekildikte gebe kala, aslâ birinde boş kalmaya; yukâlu: نَاقَةٌ حَشُودٌ إِذَا كَانَتْ لاَ تُخْلِفُ قَرْعًا وَاحِدًا أَنْ تَحْمِلَ

اَلْحَسَدُ [el-hased] (fethateynle) ve اَلْحُسُودُ [el-husûd] (قُعُودٌ [ku’ûd] vezninde) ve اَلْحَسَادَةُ [el-hasâdet] (سَحَابَةٌ [sehâbet] vezninde) Bir fâdıl ve mütena’’im adamın ni’meti ve fazîleti kendisine mütehavvil olmasını yâhûd ondan zâ’il ve meslûb olmasını temennî eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: حَسَدَهُ الشَّيْءَ وَحَسَدَ عَلَيْهِ حَسَدًا وَحُسُودًا وَحَسَادَةً مِنَ الْبَابِ الثَّانِي وَالْأَوَّلِ إِذَا تَمَنَّى أَنْ تَتَحَوَّلَ إِلَيْهِ نِعْمَتُهُ وَفَضِيلَتُهُ أَوْ يُسْلَبَهُمَا Şârih der ki gıbta ile farkı bu cihettendir, zîrâ غِبْطَةٌ [gibtat] bir adamın nâ’il olduğu ni’metin misli kendide dahi olmağı temennî eylemektir, yine o adamda o ni’met ber-karâr olmak üzere. Ehl-i 'azîmet bunu da mahzûrâttan 'add ederler. Ve غِبْطَةٌ [gibtat]a hased ıtlâkı ‘örf-i evvelde şâyi’ idi. Hattâ mü’ellif غِبْطَةٌ [gibtat]ı حَسَدٌ [hased] ile de tefsîr eylemiştir. İntehâ. Ve tekûlu: حَسَدَنِيَ اللهُ إِنْ كُنْتُ أَحْسُدُكَ أَيْ عَاقَبَنِي عَلَى الْحَسَدِ Pes cezâ-i hased hased ile tesmiye olunmuştur, niteki cezâ-i seyyi’e ile müsemmâdır.

a. (pl. حسد) Very envious, jealously envious.

vn. A being envious; envy.

اَلْحُسُودُ [el-husûd] (zammeteynle) Haset etmek; yukâlu: حَسَدَهُ يَحْسُدُهُ حُسُودًا مِنَ الْبَابِ الْأَوَّلِ Ahfeş eyitti: يَحْسِدُهُ denmek dahi câ’izdir bâb-ı sânîden, bu takdîrce masdarı حَسَدٌ [hased] gelir fethateynle, nitekim mürûr etti.