اَلْعَرَبِيُّ [el-'Arabiyy] (عَجَمِيٌّ ['acemiyy] 'Arablığı zâhir ve sâbit ve mütehakkak olan kimseye, kezâlik 'Arablığı mütebeyyen olan lisâna denir; yukâlu: رَجُلٌ وَلِسَانٌ عَرَبِيٌّ أَيْ بَيِّنُ الْعُرُوبَةِ وَالْعُرُوبِيَّةِ Şârih der ki عُرُوبَةٌ ['urûbet] ve عُرُوبِيَّةٌ ['urûbiyyet] 'ayn’ın zammeleriyle ef’âli olmayan masâdırdandır. İntehâ. Ve عَرَبِيٌّ [‘arabiyy] Bir nev’ arpaya denir ki be-gâyet beyâz olup ve sünbülesinin ucu çatal ve dâneleri iri olur, envâ’ının ecved ve efdalidir; ve fi’l-hadîsi: “لاَ تَنْقُشُوا فِي خَوَاتِيمِكُمْ عَرَبِيًّا” أَيْ لاَ تَنْقُشُوا فِيهَا مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللهِ لأَنَّهُ كَانَ نَقْشُ خَاتَمِهِ عَلَيْهِ الصَّلاَةُ وَالسَّلاَمُ كَأَنَّهُ قَالَ نَبِيًّا عَرَبِيًّا يَعْنِي نَفْسَهُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ