اَلْحَرَامُ [el-harâm] (hâ’nın fethi ve râ’nın tahfîfiyle) İhrâm giyen kimse; yukâlu: رَجُلٌ حَرَامٌ أَيْ مُحْرِمٌ

اَلْحِرَامُ [el-hirâm] (hâ’nın kesri ile) Cem’i.

اَلْحَرَامُ [el-harâm] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) Masdardır ki zikr olundu. Ve ism olur ki حَلَالٌ [helâl] mukabilidir, memnû’un minh olan şey’e denir; yukâlu: هُوَ حَرَامٌ عَلَيْهِ ضِدُّ حَلَالٍ Ve eşhür-i hurumdan müfred olur, ke-mâ se-yuzkeru. Ve حَرَامٌ [harâm] Esâmîdendir, Medîne ahâlîsi beyninde ism-i şâyi’dir: harâm b. 'Osmân, Medenî ve muhaddis-i vâhî vü za’îftir. Ve Muhammed b. hafs ve Mûsâ b. İbrâhîm el-harâmiyyân muhaddislerdir. Ve harâm b. 'Avf ve harâm b. Milhân ve harâm b. Mu’âviye yâhûd bu zây-ı mu’ceme iledir ve harâm b. Ebî Ka’b sahâbelerdir. Ve 'Arabların حَرَامُ اللهِ لَا أَفْعَلُ kavlleri يَمِينُ اللهِ لَا أَفْعَلُ terkîbi kabîlindendir ki beynlerinde yemîndir. Şârihin beyânına göre bu 'Akîl kabîlesine mahsûstur, “Rabb-ı müte’âlin helâl eylediği nesne bana harâm olsun!” demektir. Ve hattâ bundan tasarrufla تَحْرِيمٌ [tahrîm] lafzını yemîn eylemek ma’nâsına isti’mâl eylediler. İntehâ.

a. (pl. حرم) 1. Unlawful, illegitimate, wrong. 2. Sacred, inviolable. 3. In the state of canonical interdict attaching to the pilgrimage rites at Mekka.

اَلْحِرَامُ [el-hirâm] (hâ’nın kesriyle) Çatal tırnaklı hayvân ve kurt ve kelb makûlesi cânver erkeğe kızmak ma’nâsınadır ki yalıkmak ta’bîr olunur; yukâlu: حَرِمَتْ ذَاتُ الظِّلْفِ وَالذِّئْبَةُ وَالْكَلْبَةُ حِرَامًا مِنَ الْبَابِ الرَّابِعِ إِذَا أَرَادَتِ الْفَحْلَ

اَلْحُرْمُ [el-hurm] (hâ’nın zammıyla) ve اَلْحَرَامُ [el-harâm] (سَحَابٌ [sehâb] vezninde) Bir nesne bir kimse üzere memnû’ olmak ma’nâsınadır ki murâd teshîr-i ilâhî yâhûd men’-i kahrî ile ‘an-asl memnû’ olmaktır; yukâlu: حَرُمَ الشَّيْءُ عَلَيْهِ حُرْمًا وَحَرَامًا مِنَ الْبَابِ الْخَامِسِ إِذَا كَانَ مَمْنُوعًا Mü’ellifin Basâ’ir’de beyânına göre asl حَرَامٌ [harâm] ki memnû’un minh olan nesneden ‘ibârettir, yâ teshîr-i ilâhî ile olur yâhûd men’-i kahrî ile yâhûd min-ciheti’l-‘akl yâhûd min-ciheti’ş-şer’ olur yâhûd emr ve maslahatın mürtesem olduğu cihetinden olur. İşbu kâmûs’ta bu mahalde îrâd eylediği misâller zâhiren ma’nâ-yı vâhid kıyâs olunmakla tekrâr vehm olunur, lâkin zikr olunanın hurmeti vech-i mezkûr üzeredir ve misâl-i âtînin hurmeti 'ârızîdir. Pes bu iki حَرَامٌ [harâm]ın beyninde fark-ı fârık vardır. İntehâ. Ve yukâlu: حَرُمَتِ الصَّلَاةُ عَلَى الْمَرْأَةِ أَيِ الْحَائِضِ وَكَذَا السَّحُورُ عَلَى الصَّائِمِ حُرْمًا وَحُرُمًا بِضَمَّتَيْنِ مِنَ الْبَابِ الْخَامِسِ إِذَا امْتَنَعَ فِعْلَهَا Ve حُرْمٌ [hurm] İhrâm bi’l-hacc ma’nâsına ismdir; حِلٌّ [hill] mukâbilidir. Kâle’ş-şârih ve minhu’l-hadîsu: Kâlet 'Â’işe radıyallâhu 'anhâ: “كُنْتُ أُطَيِّبُ النَّبِيَّ عَلَيْهِ السَّلَامُ لِحِلِّهِ وَحُرْمِهِ” أَيْ وَعِنْدَ إِحْرَامِهِ

sıf. ar. 1. İsti‘mâli şer‘an memnû‘, helal olmayan: kâffe-i müskirât harâmdır; şerîat-ı İslâmiyye kan içmeyi harâm etmiştir. 2. Dokunulması ve tecâvüzü memnû‘, muazzez, mukaddes, mübârek: Beytullâhi’l-Harâm, Mescid-i Harâm, beled-i harâm, muharremü’lharâm.

(a. s.) : 1) şerîatçe, dince yasak edilmiş şey. 2) tecâvüz edilmesi, dokunulması men’edilen, kutsal, mübarek. Beyt-i haram : Mekke’deki Kabe. Mescid-i haram (kutsal mescid) : Kâbe-i Mükerreme’nin bulunduğu ibâdetgâh. Şehr-i haram : haram ayı. [İslâmdan önceki zamanda, Arapların, birbirleriyle savaşı yasak olan ay, Muharrem ayı].

i. fa. [ar. حرام harâm = m. — fa. زاده zâde = doğmuş] Nâ-meşru‘ ihtilâttan tevellüd etmiş.

s. (pl. حرم) 1. Any thing divinely prohibited or morally illicit. 2. Any sacred place or thing. 3. A person in the state of canonical interdict attaching to the performance of the pilgrimage at Mekka.