(a. s. c. : hamele) : 1) yüklü. 2) gebe. 3) hâiz. 4) sahip, mâlik. 5) taşıyan, götüren. 6) uhdesinde bir poliçe bulunan.

sıf. ar. s: hâmile. [حمل haml’den if.] 1. Yüklü, yüklenmiş, üstünde bir yük bulunan. 2. Hâiz, üzerinde bulunan: üçüncü rütbeden bir kıta-i Osmânî nişânını hâmil bulunan. 3. Götüren, taşıyan, nakleden: hâmil-i arîza, hâmil-i varak-pâre. 4. Sâhib, mutasarrıf: tahvîlâtın hâmilleri. 5. Gebe: bu kadın hâmildir. hâmil kısrak. hk. 6. Uhdesinde bir poliçe bulunan. [Arabî kaidesince bu mana ile müennes olduğu hâlde yine müzekker gibi “ه” siz kullanılıyorsa da, lisânımızda “hâmile kadın” denilir.] ─ kimya ve târîh-i tabiî ıstılâhında yu. phore ve lâ. fére edatlarını tercüme ederek mürekkebât teşkil eder: hâmil-i eş‘ar = pilifére ve hâmil-i inâ’ técophore gibi.

a. & s. (fem. حاملە) 1. That bears, supports, carries. 2. حامل، حاملە Pregnant, big with young. 3. (A tree) in fruit. 4. Who undertakes, who takes upon himself. 5. Who lays, loads a thing upon another. 6. That predicates something of another thing.

اَلْحَامِلُ [el-hâmil] (mîm’in kesriyle) Yüklü 'avret.