sıf. ar. s: hâmıza. cm. hâmizât. [حمض hamz’dan if.] 1. Ekşi, ekşimtırak, kekre. 2. Kim. müvelledü’l-hamûda ile mevâdd-i muhtelifenin terkîbinden çıkan bir madde ki esas denilen bir cisimle bi’t-terekküb “حمض hamz” tabir olunan terkîbât-ı muhtelife-i kimyeviyyeyi vücûda getirir: hâmız azot, hâmız bor, hâmız tüffah, hâmız hadîd, hâmız hâll, hâmız fahm, hâmız klor, hâmız kibrit, hâmız nühâs vesâire [kimya ıstılâhında mesela: “hâmız fahm” ile “hâmız fahmî” arasında fark olup, birincisine fr. acide carbonique ve ikincisine acide carboneux derler.]