(a. i. c. : sevâb, siyâb) : 1) bez. 2) elbise, (bkz. : cime).

(a. s. c. : sûd) : 1) çok kara, çok siyah, ["esved’’ in müennesi] . 2) i. eskilerin insan mizacında kabul ettikleri dört hılttare biri. 3) (bkz. : sevâd-ül-kalb).

iz. ar. cm. Esvâb, siyâb. Giyecek şey, roba, câme. [cemʻi daha müsta‘mel olup müfred gibi de kullanılır.]

اَلشَّوْبُ [eş-şevb] (şîn’in fethi ve vâv’ın sükûnuyla) Bir nesneyi şey’-i âhere katıp karıştırmak ma’nâsınadır.

ثُوَبُ [suveb] (زُفَرُ [zufer] vezninde) Bu dahi esmâdandır: suveb b. Ma’n et-tâ’î, kudemâ-yı Câhiliyye’dendir. Ve Zur’a b. suveb el-Mukri’, Dimaşk kâdîsidir. Ve 'Abdullâh b. suveb Ebû Muslim el-havlânî ez-Zâhid’dir. Ve Cumeyh hâ ile 'alâ-kavlin 'ayn ile musaggaren, İbn suveb ve Zeyd b. suveb muhaddisîndendir. Cumeyh’ten Yahyâ el-Vahhâzî ve Zeyd’den Yûsuf ibn Ebi’l-hakîm rivâyet-i ehâdîs eylediler. Ve hâris b. suveb tabi’îndendir. 'Abdulganî el-Makdisî bunu vehminden nâşî hemze ile أَثْوَبُ 'unvânında sebt eylemiştir.

s. (pl. ثیاب، اثواب) 1. A piece of cloth, as it comes from the loom, or, as cut into the usual length for making up. 2. A garment. 3. A burial-shroud.