s. 1. A trick; deceit. 2. Witchcraft, sorcery.

اَلتَّنَبُّلُ [et-tenebbul] (fethateynle ve bâ’nı zammı ve teşdîdiyle) Fazl için tekellüf çekmek. Ve تَنَبُّلٌ [tenebbul] Bir nesnenin أَنْبَلُ [enbel]ini almağa ya’nî ahsenini efdalini ahz etmeğe dahi derler; yukâlu: تَنَبَّلَ أَيْ أَخَذَ الْأَنْبَلَ فَالْأَنْبَلَ Ve تَنَبُّلٌ [tenebbul] Deve ölmeğe dahi derler; yukâlu: تَنَبَّلَ الْبَعِيرُ إِذَا مَاتَ Ve İbnu’l-A’râbî eyitti: تَنَبُّلٌ [tenebbul] ba’îrin gayrında dahi isti’mâl olunur.

اَلتِّنْبَلُ [et-tinbel] (دِرْهَمٌ [dirhem] vezninde) ve اَلتِّنْبَالُ [et-tinbâl] (قِرْطَاسٌ [kirtâs] vezninde) ve اَلتِّنْبَالَةُ [et-tinbâlet] (قِرْطَاسَةٌ [kirtâset] vezninde) ve اَلتُّنْبُولُ [et-tunbûl] (زُنْبُورٌ [zunbûr] vezninde) Bodur adama denir.

a. As تنبال , q. v.

vulg. tembel, a. Lazy.

اَلتَّنَبُّلُ [et-tenebbul] (تَفَعُّلٌ [tefa’’ul] vezninde) Bir adam nebîl olmak ma’nâsınadır; yukâlu: تَنَبَّلَ الرَّجُلُ بِمَعْنَى نَبُلَ Ve نَبَلٌ [nebel] dedikleri taşla istincâ eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: تَنَبَّلَ بِالنَّبَلِ إِذَا اسْتَنْجَى بِهَا Ve ölmek ma’nâsınadır; yukâlu: تَنَبَّلَ الْبَعِيرُ وَالرَّجُلُ إِذَا مَاتَ Ve bu meyte ma’nâsına olan نَبِيلَةٌ [nebîlet]ten me’hûzdur. Ve bir adam fî-zâtihi nebâlet yok iken tekellüfle nebîllenmek ve fazîlet tasannu’uyla fuzalâya benzenmek ma’nâsınadır; yukâlu: تَنَبَّلَ فُلَانٌ إِذَا تَكَلَّفَ النُّبْلَ Ve bir nesnenin içinden güzîde ve efdallerini seçip almak ma’nâsınadır; yukâlu: تَنَبَّلَ الرَّجُلُ مِنْهُ إِذَا أَخَذَ الْأَنْبَلَ فَالْأَنْبَلَ Ve mutlakan ahz eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: تَنَبَّلَ مَا عِنْدِي أَيْ أَخَذَهُ

sıf. [Fârisîden müstameldir.] 1. Üşenen, üşengen, üşenç, keslân: tembele iş buyur sana akıl öğretsin. 2. İşte ağır davranan, batî’, ağır yürüyen: tembel hayvan.

(f. s.) : tenbel, üşengeç; ağır davranan [işte]

اَلتَّنْبُلُ [et-tenbul] (تَنْضُبُ [tendubu] vezninde) ve اَلتَّانَبُولُ [et-tânebûl] Zikr olunan تَامُولٌ [tâmûl] kelimesinde lügattır.

s. For تنبول , q. v.