adv. 1. Completely. 2. Exactly.

interj. 1. (in approbation) That’s right! 2. (in scorn) I should like to see him do it!.

اَلتِّمُّ [et-timm] (tâ’nın kesriyle) ve اَلتِّمَامُ [et-timâm] (tâ’nın kesri ve fethiyle) Veled kısmı tamâm vaktinde hilkati mükemmel olarak doğmağa denir; yukâlu: وَلَدَتْهُ أُمُّهُ لِتِمٍّ وَتِمَامٍ أَيْ تَمَامِ الْخَلْقِ Burada لِتِمٍّ kelimesindeki lâm vakt ma’nâsınadır. Ve تِمَامٌ [timâm] Ay bedr olmağa denir. Ve bedr olmuş aya vasf olur; yukâlu: هَذِهِ لَيْلَةُ تِمَامِ الْقَمَرِ أَيْ لَيْلَةُ بَدْرِهِ ve yukâlu: بَدْرُ تَمَامٍ بِالْفَتْحِ وَالْكَسْرِ وَالْإِضَافَةِ وَيُقَالُ بَدْرٌ تَمَامٌ بِالَوْصَفْ

a. 1. Complete. 2. Completed. 3. Finished, ended, done. 4. Pat, just the thing. 5. Dead; killed. 6. True; correct.

vulg temâm, vn. 1. A being or becoming complete; completion. 2. A finishing ending; end, termination.

تَمَّامٌ [Temmâm] (شَدَّادٌ [şeddâd] vezninde) Niçe kimselerin ismleridir.

iz. ar. 1. Bitme, hitâm, bitirme, ikmâl: kitap tamam oldu. binayı tamam ettim. 2. Kemâle erdirme, tekemmül, ikmâl, noksanın zıddı: şimdi tahsîlini tamam etti. bir kantar tamam olmak için beş okka eksiktir. ≡ sıf. tr. 1. Bitmiş, ikmâl olunmuş: bu ev tamam değildir; bu kitap tamamdır. 2. Noksansız, mükemmel, tam, bütün: بدر تمام bedr-i tamâm = tam on beş günlük ay. 3. Hazır, müheyyâ, her bir tedâriki bitmiş: katar tamamdır. 4. Uygun muvâfık, ne nâkıs, ne zâid: bu esvâb size tamam geldi. ≡ h. Pek âlâ, münâsib: tamam öyle yaparız. || r. tamâm-ı ceyb, tamâm-ı mümâss, tamâm-ı katı‘, tamâm-ı adedi.

(a. i. temm’den) : 1) tamam, tam, eksiksiz, tam olma. 2) bitme, bitirme, son. 3) uygun, münâsip. 4) ne eksik ne fazla. Bi-tamâmihi, Bitamâmihâ, Bi-t-tamâm : tam otarak, eksiksiz. Nâ-tamâm : tam değil, eksik.

اَلتَّمُّ [et-temm] (tâ’nın harekât-ı selâsı ve mîm’in teşdîdiyle) ve اَلتَّمَامُ [et-temâm] (kezâlik tâ’nın harekât-ı selâsıyla) ve اَلتَّمَامَةُ [et-temâmet] (tâ’nın fethi ve kesriyle) Bir nesne kâmil olmak ma’nâsınadır ki cemî’-i eczâsı kemâl bulmaktan 'ibârettir; yukâlu: تَمَّ الشَّيْءُ تَمًّا وَتَمَامًا مُثَلَّثَيْنِ وَتَمَامَةً وَتِمَامَةً مِنَ الْبَابِ الثَّانِي إِذَا كَمُلَ Mü’ellif كَمَالٌ [kemâl]iتَمَامٌ [temâm] ile beyân eylemekle misâl-i mezbûr كَمُلَ lafzıyla tefsîr olundu. Şârih der ki Mufredât-ı Râgib’de mersûm olduğu üzere تَمَامُ الشَّيْءِ o nesnenin bir hadde bulûg ve intihâsından ‘ibârettir ki min-ba’d hâric nesne inzimâmına muhtâc olmaya,pes نَاقِصٌ [nâkis] mukâbilidir ki elbette hâric-i inzimâmına muhtâcdır. Ve كَمَالٌ [kemâl]i حُصُولُ مَا فِيهِ الْغَرَضُ ile tefsîr eyledi. İntehâ. Ve تَمٌّ [temm] ve تَمَامٌ [temâm] mâddesi bâ’ ve عَلَى harfleriyle sılalandıkta müte’addî olur, bir nesneyi tamâm eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: تَمَّ بِهِ وَتَمَّ عَلَيْهِ إِذَا جَعَلَهُ تَامًّا

vulg. temâm, s. 1. Any part or quantity required to complete a thing. 2. The whole of a thing.