(a. i. kibr’den. c. : tekbîrât) : "Allahü ekber (= Tanrı uluların ulusudur) " deme [k] . İftitâh tekbiri : namaza baslarken iki eU kulak memelerine değdirerek Allahü ekber deme. 2) “Ailahü ekber, Allahü ekber, lâilâ-he İIl’Allahü v’Allahü ekber, Allabü ekber ve li-llâh-il hamd” deme fk]

iz. ar. cm. tekbîrât [كبر kibr’den ms. tef‘îl] Cenâb-ı Hakk’ın azametini yâd ve zikr ile “Allâhü ekber” deme: tekbîr getirmek, almak = Allâhü ekber” demek; tekbîr-i iftitâh = namaza şurû‘da getirilen tekbîr.

اَلتَّكْبِيرُ [et-tekbîr] (تَفْعِيلٌ [tef’îl] vezninde) ve اَلْكِبَّارُ [el-kibbâr] (kâf’ın kesri ve bâ’nın teşdîdiyle ki) Benu’l-hâris lügatidir, ta’zîm-i ilâhî zımnında اَللهُ أَكْبَرُ demek ma’nâsınadır ki Hazret-i Bârî’yi 'azamet ve kibriyâ ile yâd eylemekten 'ibârettir; yukâlu: كَبَّرَ زَيْدٌ تَكْبِيرًا وَكِبَّارًا إِذَا قَالَ اللهُ أَكْبَرُ

vn. 1. A making or letting precede. 2. A going forth or occupying one’s self very early in the morning. 3. A going to a service of worship in the early part of its set time. 4. A tree’s being early with its fruit.

vn. 1. A making or letting become great. 2. A holding or pronouncing great. 3. A proclaiming the greatness of God in the sacred formula: Allahu ekber (الله اكبر).