(a. i. fesr’den. c. : tefsîrât) : 1) yorum. 2) Kur’ân-p Kerîm’in mânâ bakımından îzâhı. 3) (c. : tefâsîr) Kur’ân’p îzâh eden kitap. Hüsn-i tefsîr : bir şeye güzel, münâsip mânâ verme. İlm-i tefsîr : Kur’an’ı îzâh etmenin yollarını, usullerini bildiren ilim Sû-i tefsîr : bir şeye fena mânâ verme.

iz. ar. cm. tefsîrât, tefâsîr. [فسر fesr’den ms. tef‘îl] 1. Şerh ve beyân, îzâh ve tafsîl: bir sözü tefsîr etmek. 2. Kur’an-ı kerim’in ibâresini şerh ve îzâhla îcâb eden tafsîlât ve mütâlaâtı beyân etme ve buna dâir kitap yazma: kur’an-ı kerim’i tefsîr etmeye muktedir; âyet-i kürsîyi tefsîr etmiştir. 3. [masdariyyet manasından mücerred olarak] kur’an-ı kerim’in şerhi, yâhut birkaç sûre-i şerîfenin şerhini hâvî kitap: tefsîr yazmakla meşguldür; tefsîr-i kebîr; zemahşerî’nin tefsîri. [bu mana ile cem‘i tefâsîr gelir.] 4. Kur’an-ı kerim’in maâni-i şerîfesi ve i‘râbı ve esbâb-ı tenzîl ve sâir müteferriâtı ilm-i mahsûsu: tefsîr okuyor; tefsîr tedrîsiyle meşguldür; ilm-i tefsîr.

اَلتَّفْسِيرُ [et-tefsîr] (تَفْعِيلٌ [tef’îl] vezninde) فَسْرٌ [fesr] gibi pûşîde ve mestûr nesneyi rûşen ve 'ayân eylemek ma’nâsınadır; yukâlu: فَسَّرَهُ إِذَا كَشَفَهُ وَأَبَانَهُ Ve müfessirîn 'örfünde تَفْسِيرٌ [tefsîr] İmâm sa’leb kavli üzere te’vîl ile mürâdiftir. Ve 'inde’l-gayr تَفْسِيرٌ [tefsîr] lafz-ı müşkilden ma’nâ-yı murâdı keşf ve beyân; ve تَأْوِيلٌ [te’vîl] iki muhtemel olan ma’nânın birini zâhir-i kelâma mutâbık olan ma’nâya redd eylemekten 'ibârettir.

vn. 1. An explaining, expounding, especially, the Qur’an. Hence. 2. s. (pl. تفاسیر) A commentary on the Qur’an. 3. (rhet.) An explanatory phrase.