(a. i. zımn, zımân’dan c. : tazmînât) : 1) sebebolunan zarar ve ziyanı ödeme; zarar ve ziyan ödeme. 2) ed. başkasına âit olan bir mısra veya beyti isim tasrih ederek veyaetmiyerek intihal ve tevârüd olmaksızın kendi şiirine alma san’atı.

iz. ar. cm. tazmînât. [ضمن zımn, zıman’dan ms. tef‘îl] 1. Müsebbibi olduğu zarar ve ziyânı ödeme: arabanın camını kıran yolcu tazmîn etmeye mecburdur; ettiğiniz hasârâtı size tazmîn ettireceklerdir. 2. ed. Başkasının müntehâb ve meşhûr bir sözünü yâhut bir mısra ve beytini veya bir darb-ı meseli kendi söz veya şiirine derc etme. || hk. Ahkâm-ı hukûkiyyede: bir mukâvele icrâ edildiğinden dolayı iddia olunan zararı ve îrâs olunan noksanı ve bir kimsenin mahrum edildiği ticâreti ödeme. ≡ cm. Bir devlet-i mağlûbenin devlet-i gâlibeye harp masârifine karşılık olarak verdiği mebâliğ: tesalya muhârebesi netîcesinde yunan, devlet-i osmaniye’ye tazmînât verdi.

اَلتَّضْمِينُ [et-tadmîn] (تَفْعِيلٌ [tef’îl] vezninde) Bir nesneyi bir kimseye ilzâmla medyûn eylemek ma’nâsınadır; tekûlu: ضَمَّنْتُهُ الشَّيْءَ إِذَا غَرَّمْتَهُ Şârih der ki ödetmek ma’nâsı bunun lâzımıdır. Ve bir nesneyi bir zarf içre komak ma’nâsınadır; yukâlu: ضَمَّنَ الشَّيْءَ فِي الْوِعَاءِ إِذَا جَعَلَهُ فِيهِ