(a. i. ımn’dan) : 1) içine alan, başka şeyler arasında bir şeyi daha hâvî olan. (bkz. : indimâc). 2) (zıman’dan) kefil olma. (bkz. : taahhüd, tekeffül).

iz. ar. [ضمن zımn’dan ms. tefa‘ul] 1. Hâvî ve şâmil olma, sâir şeyler meyânında bir şeyi dahi ihâta etme: çiftlik bağı dahi tazammun ediyor; bu kelâmın tazammun ettiği manalar. [if. “mutezammın” daha müstameldir.] 2. [zaman’dan] kefîl olma: tekeffül, taahhüd: bana filân tazammun etti. n. [“zâmin olmak” tabiri daha müstameldir.]

اَلتَّضَمُّنُ [et-tedammun] (تَفَعُّلٌ [tefa’’ul] vezninde) تَضْمِينٌ [tadmîn]e mutâvi’dir ki تَضْمِينٌ [tadmîn]i kabûl eylemek ma’nâsınadır; tekûlu: ضَمَّنْتُهُ الشَّيْءَ فَتَضَمَّنَهُ عَنِّي أَيْ غَرَّمْتُهُ فَالْتَزَمَهُ Ve bir nesneyi hâvî ve müştemil olmak ma’nâsınadır; tekûlu: فَهِمْتُ مَا تَضَمَّنَهُ كِتَابُكَ أَيْ مَا اشْتَمَلَ عَلَيْهِ

اَلتَّضَمُّنُ [et-tedammun] (tâ’nın fethi ve mîm’in zammı ve teşdîdiyle) Bir nesne bir nesneyi müştemil olmak; tekûlu: فَهِمْتُ مَا تَضَمَّنَهُ كِتَابُكَ أَيْ مَا اشْتَمَلَ عَلَيْهِ وَكَانَ فِي ضِمْنِهِ